tag:blogger.com,1999:blog-181716572011-04-22T01:04:49.243+02:00Tα "Κοσμικα Ποταμια"... Μια διαστημικη οπερα σε φαση δημιουργιας... Ενα blog χωρις ιδιαιτερο σκοπο υπαρξης...Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.comBlogger281100tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-5516335460585311932007-04-26T00:07:00.000+02:002007-04-26T00:09:33.351+02:00Μεχρι νεωτερας στο αρκετα ξενογλωσσο(σορυ!) http://johngaitan.blogspot.com/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-551633546058531193?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-50773301469365919652006-12-04T22:26:00.000+02:002006-12-04T22:27:36.764+02:00Το δοκιμαστικο ειχε πιασει αλλα το κανονικο ποστ δεν εμφανιζοταν.<br />Οποτε ξαναδοκιμαζω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-5077330146936591965?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1165157934568761542006-12-03T16:57:00.000+02:002006-12-03T16:58:54.580+02:00Δοκιμή,δοκιμή,δοκιμή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-116515793456876154?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1160300775856228522006-10-08T11:29:00.000+02:002006-10-08T11:46:17.026+02:00Το τηλεφωνο χτύπησε.Ηταν ο αστυνομικος."Κυληστε δακρυα μου..."<br />Ταξι και στην αλλη ακρη της πολης για το χαρτι.Κυριακη 15/10, 6 το πρωι στο εκλογικο κεντρο και ξανα την αλλη βδομαδα αν χρειαστουν επαναληπτικες.Και θα χασω δυο μερες ετσι στο τζαμπα και επρεπε να παω να παρω το χαρτι απο το τμημα.Ωραια τα τελευταια σαββατοκυριακα ως πολιτης.Το χαρτι για στρατο ακομη να φανει παντως.<br />Εβαλα και DSL!Οποτε εχουμε σπασει σανιδες απο το πολυ σερφαρισμα!Χεχε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-116030077585622852?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1156879190214543672006-08-29T21:04:00.000+02:002006-08-29T21:19:50.306+02:00Μεσα σε ενα χρονο εχω χασει εξαιτιας τριτων ενα φακο επαφης και δυο φακους γυαλιων-μυωπιας.<br />Για το φακο δεν τρεχει τιποτα,ειναι φθηνος.Μια κοπελια μου εδωσε μια κλωτσια στο ματι μες στη θαλασσα και χαθηκε στα κυματα.Τουλαχιστον μου ζητουσε συγνωμη ολη μερα.Οσο για τα γυαλια,περυσι ειχα αφησει στο μπανιο μιας φιλης μου τα γυαλια μου και οταν εκανε μπανιο τα εριξε κατα λαθος κατω.Δεν ζητησα λεφτα τοτε,αλλα ουτε και ειπαν τιποτα.Μετα σκεφτηκα,αντε...μη χαλασουμε τις καρδιες μας και εβαλα απο τη τσεπη μου.Πριν απο λιγο ο μικρος της γειτονισας χτυπησε τα γυαλια μου και τα εκσφενδονησε στο πατωμα.Η γιαγια τους τους πηρε και εφυγαν.Παλι απο τη τσεπη μας δηλαδη-αυτη τη φορα τουλαχιστον θα ζητησω απο τους γονεις.Ουτε συγνωμη δεν ζητησαν.Ενταξει μωρε,ας μεινεις 2-3 μερες χωρις γυαλια κι ας δωσεις καμια εκατοσταρα ευρω.<br />Θυμαμαι κατι ταινιες οπου τα παιδια των γειτονων εσπαγαν το τζαμι και μετα ο γονιος ζητουσε ταπεινα συγγνωμη και πληρωνε τη ζημια.Τελικα,μονο στις ταινιες γινονται αυτα.<br />Παρεπιπτοντως οταν ημουν πιτσιρικι και κατα λαθος γρατσουνισα ενα αυτοκινητο οι δικοι μου πληρωσαν για αυτο.Εγω σπαστηκα με το γεγονος οτι με κατεδωσαν οι φιλοι μου τοτε βεβαια αλλα τουλαχιστον η οικογενεια μου φερθηκε σωστα.Μονο που φαινεται οτι ειμαστε οι τελευταιοι των Μοικανων...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-115687919021454367?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1155220247722474882006-08-10T16:09:00.000+02:002006-08-10T16:30:47.786+02:00Αυτες τις μερες εχω σπαστει με καποια περιστατικα.Το ενα δεν ειναι σημαντικο,το αλλο ειναι.Και τα δυο εχουν να κανουν με ιδιοκτησια γης...<br />Το λιγοτερο σημαντικο εχει να κανει με κατι ποντους γης απο το οικοπεδο μας στο Βολο.Βασικα εχουμε συμφωνησει μεσω των μηχανικων να δωσουμε αυτο που ζητησαν(δηλαδη μια ζωνη που ξεκινα απο πλατος 20 ποντων και μηδενιζεται στην αλλη ακρη!),οποτε δε νομιζω να υπαρξει προβλημα.<br />Το πιο σημαντικο εχει να κανει με το κτημα στο χωριο που εχει ο πατερας μου κι η θεια(προσφατα το εδωσε στην ξαδερφη) "εξ' αδιαιρετου". Σαν να μην εφτανε που ολοι οι υπολοιποι συγχωριανοι εκλεισαν ολα τα μονοπατια με συρματα,τωρα οι ιδιοι οι συγγενεις αποφασισαν να φραξουν ενα κομματι που τους γυαλισε ως δικο τους.Παρανομο μεν αλλα απο τη στιγμη που εμεις εχουμε ηδη σπιτι εκει...δεχτηκαμε το αιτημα τους.Μην τα θελουμε κι ολα δικα μας.Ωραια,αλλα οταν μας ειδαν να περναμε απο μεσα...εγινε πανικος.Καλεσαν τους γονεις μου στο σπιτι τους να μιλησουν και μετα τους εδιωχναν.Περιττο να σας πω πως εχει ξεσπασει ψυχρος πολεμος.Βασικα απο τις δυο οικογενειες επαφες εχουν πλεον μονο τα μικρα παιδια.Εγω με τη μικροτερη ξαδερφη(καθημερινα μαζι βασικα).Του χρονου μας βλεπω να αγοραζουμε ελικοπτερο για να παμε στο σπιτι μας!Ειναι περικυκλωμενο απο συρματα,κυριολεκτικα!<br />Τωρα αν ειναι λογος να μαλωνουν δυο αδερφια για το αν θα περναει για ενα μηνα ο αδερφος απο ενα χτημα που το εχει με την αδερφη του...Ελεος!Μετα λεμε πως ειναι δυνατον να ξεσπουν πολεμοι μεταξυ ξενων κρατων για "ασημαντες" αφορμες.<br />Τελος παντων...καθομαι κι ασχολουμαι με αυτα κι οχι με τις διακοπες.Ειχαμε και μπιτς παρτυ παλι φετος...Με 2 σουφουφιτες μαλιστα!Η αφεντια μου κι ο Ανεργος Χαρος-δουλεια δεν ειχε,ηρθε στο παρτυ.Τελικα πηγε υπερβολικα καλα αφου τα ποτα εξαντληθηκαν απο τις 2 οποτε το παρτυ σχολασε λιγο μετα τις 3...Ξενερωμα αλλα δειχνει τη δυναμικη.Του χρονου θα χρειαστουν οι διπλασιες ποσοτητες αλκοολ και βαλε.Προσωπικα γυρισα σπιτι κατα τις 5 σχεδον γυμνος αφου τα ρουχα μου ηταν βρεγμενα με ποτα και αναψυκτικα και ειχαν γινει χαλια.<br />Αιντε και του χρονου...(Παρτυ,οχι καβγαδες)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-115522024772247488?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1153486828052937122006-07-21T14:54:00.000+02:002006-07-21T15:09:52.490+02:00Βασικα δεν εχω και πολυ ορεξη να ποσταρω κατι αυτη τη στιγμη.Ομως ειπα να το κανω διοτι μπορω.<br />Βλεπετε,εξαιτιας βομβιστικων επιθεσεων και αναταραχων στην Ινδια η κυβερνηση ειπε να απογορευσει την προσβαση σε καποιους ιστοχωρους οπως blogspot,geocities κτλ.Επειδη εδω ευτυχως δεν εχουμε τατοια λογοκρισια ειπα να τη χρησιμοποιησω.<br /><br />Μπλα,μπλα,μπλα λοιπον.Δυστυχως φετος τη βγαζω στο Βολο και μονο 2 διημερα πηγα στο χωριο για μπανια και ραστωνη.Ε,δε βαριεσαι...απο τα ολοτελα...Σημερα εκανα και τα χαρτια για το Στρατο.Το Νοεμβρη με μαζευει η μανα πατριδα.Ας παει και το παλιαμπελο που λενε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-115348682805293712?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1151505338977040832006-06-28T16:28:00.000+02:002006-06-28T21:03:05.960+02:00Η μηπως ειναι απλα ελληνικο φαινομενο;Αποφευγουμε τον κοσμο;<br />Χτες κατεβηκα για μια δουλεια στο κεντρο.Στο λεωφορειο οι μισες σχεδον θεσεις ηταν αδειες αλλα ο κοσμος στεκοταν ορθιος.Γιατι;Γιατι οσοι ειχαν καθισει ειχαν επιλεξει την εξωτερικη θεση.Θα μου πεις...σιγα το εμποδιο.Κι ομως, σπανια καποιος ζητα να καθισει σηκωνοντας τον αλλο απο τη θεση του για να περασει.Κι αυτοι που καθονται το κανουν επιτηδες για να μην εχουν καποιον διπλα τους.Παραδεχτειτε οτι και εσεις το κανετε που και που...<br />Το αλλο που σκεφτομουν καιρο τωρα...Ζουμε σε μια ηλιολουστη χωρα αλλα με κλειστα τα παραθυρα!Εννοω τα "παντζουρια".Σε οσες πολεις εζησα,σε οσες γειτονιες ημουν παρατηρησα τα ιδια.Γιατι;Γιατι δεν ανοιγουν να μπουν οι ηλιαχτιδες μεσα και αντ'αυτου τις αφηνουν απ'εξω?Η απαντηση ειναι μαλλον-παλι-η αντικοινωνικοτητα.Φοβομαστε μηπως μας βλεπει ο κοσμος.Η θελουμε να δειχνουμε οτι ισως δεν ειμαστε μεσα ωστε να αποφευγουμε επισκεψεις,πλασιε,κτλ κτλ.Και αυτο το εκαναν συχνα και μεταναστες που ηξερα στη Θεσσαλονικη αρα δε νομιζω να ειναι ελληνικο φαινομενο αποκλειστικα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-115150533897704083?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1151504852348818652006-06-28T16:10:00.000+02:002006-06-28T16:27:32.380+02:00Μιας και εχω καιρο να ποσταρω ακτι εδω ειπα να κανω ενα ποτ πουρι απο θεματα που σκεφτομουν.<br />Αιώνιοι φοιτητές.<br />Τι κακο ειναι αυτο που επιασε τους πολιτικους?Αν και τα περισσοτερα απο αυτα που λενε δεν ειναι παραλογα..ορισμενα ειναι.<br />"Πιανουν θεσεις"=Μ*κιες...και 100 000 αιωνιους να έχει μια σχολη παλι τον ιδιο αριθμο πρωτοετών θα δεχτει.<br />"Χρησιμοποιουν το πασο και τρωνε τσαμπα στις λεσχες"=Μ*κιες...2 χρονια μετα τον ΕΛΑΧΙΣΤΟ χρονο φοιτησης παει το πασο...Οσο για φαγητο,που πας χωρις πασο?Και γενικα..ποιο φαγητο?Σαβ/κα κλειστα στη Θεσσαλονικη,στα Γιαννενα τους μηνες που ημουν ειχαν 2 φορες προβλημα με το υγειονομικο!<br />"Ειναι ρεμαλια και αχαιρευτοι"=Ρατσισμος.Οσον αφορα τη μελετη μπορει καποιος στο Πολυτεχνειο πχ να κανει 2-3 χρονια παραπανω κι ας διαβαζει περισσοτερο απο καποιον στη Βρεφονηπιοκομων.Ποιος ειναι ο τεμπελης;Μην συγκρινουμε πεπονια με κερασια.Εξαλλου,αν καποιος δεν ειχε ορεξη για σπουδες και παει απλα για την αναβολη δεν θα πηγαινε να σπουδασει 5-6 χρονια σε πανεπιστημιο.Παει 2 χρονια σε μια αστυνομικη σχολη και μετα ουτε φανταρος ουτε τιποτα. Στα 20 του ελυσε το προβλημα της ζωης του.2 κολλητοι μου δουλευουν εδω και χρονια.Δηλαδη αν γινομουν μπατσος θα εκδηλωνα τρομερη δημιουργικοτητα κτλ κτλ;Μην γελιομαστε.<br />Προσωπικα τελειωνω τη σχολη μου και δεν με νοιαζει το νεο μετρο.Αλλα αυτα για την ιστορια.Ας παραδεχτουν απλα οτι ανοιγουν το δρομο για τα ιδιωτικα κοβοντας-σωστα- οσους εγραψαν κατω απο τη βαση και διαλυοντας την αιωνιοτητα σε μια μερα.<br />Παιδευται κανεις χρονια να παρει ενα πτυχιο και βλεπει ατομα που με το ζορι πηραν απολυτηριο Λυκειου να εχουν μια χαρα δουλειες.Ουτε γνωσεις ΗΥ,ουτε Αγγλικα ουτε τιποτα.Μεσον εχετε?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-115150485234881865?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1143737099865928822006-03-30T18:25:00.000+02:002006-04-09T11:37:55.286+02:00Λοιπον, ηρθε ο καιρος να ικανοποιησω την επιθυμια της Βραζιλιάνας που γνωρισα στην ιστοσελιδα του Μουρκοκ. Η οποία ιστοσελιδα εχει πεσει δυστυχως αλλα σε μερικες βδομαδες θα δημιουργηθει αλλη απο τις σταχτες της, συμφωνα με τους υπευθυνους. Αλλες 2 ιστοριες της θα τις δειτε στις Συμπαντικες Διαδρομες στα επομενα τευχη. Τωρα ισως να μεταφρασω καποια δικια μου να της τη στειλω. Αν εχετε καμια ιδεα ποιο κειμενο μου να στειλω, πειτε. Μην γινω και εντελως ρομπα...διεθνως!(Τοτε θα μου πειτε...μην στελνεις τιποτα καλυτερα!)<br />Α,και ολοι εσεις οι σουφουφιτες...εγινε και ενα ραητ οφ!Αντε,ψηφιστε!Η ιστορια ισως παραειναι κλισε αλλα επιτελους μου δοθηκε η ευκαιρια να γραψω κατι Μουρκοκικο!Και το απολαυσα αναλογως...<br /><br /><br /><br /><br /><strong><br />Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ<br />Της Rita Maria Felix da Silva</strong><br /><br />«Που είμαι; Είναι σκοτεινά εδώ! Είναι κανείς εδώ;»<br /><br />«Κοινότοπες ερωτήσεις, Καρολίνα.»<br /><br />«Ποιός είσαι; Δεν μπορώ να σε δω.»<br /><br />«Μην φοβάσαι. Θα είμαι μαζί σου κατά τη διάρκεια του περάσματος. Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση στη ζωή σου;»<br /><br />«Τι παράξενη ερώτηση! Εγώ… Το βιβλίο «Οχτώ λεπτά κάτω από το νερό», της Νόρα Γουίντεργουντ. Δεν αρέσει στον Ούγκο… Μα, που είναι;»<br /><br />«Το πάρτυ στο σκάφος, κατά τη διάρκεια εκείνης της καταιγίδας. Ήπιες πολύ. Έπεσες στο νερό.»<br /><br />«Εγώ… βούλιαξα σκεπτόμενη το ¨Οχτώ λεπτά…¨. Ο Ούγκο φώναξε…»<br /><br />«Δεν ομολόγησε ποτέ ότι σε αγαπούσε. Κόντεψε να πνιγεί στην προσπάθεια του να σε σώσει.»<br /><br />«Τι είναι αυτά που λες;»<br /><br />«Πέθανες.»<br /><br />«Ψέματα!»<br /><br />«Λυπάμαι. Ξεκίνα να περπατάς. Έχουμε αρκετό περπάτημα μέχρι… Ένα καλύτερο μέρος, όπου η νεκρή Νόρα Γουίντεργουντ περιμένει να σε συναντήσει.»<br /><br />ΤΕΛΟΣ<br /><br /><br /><strong>ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΚΝΕΣ<br />Μια ιστορία του Γενικού νοσοκομείου Τσαρλς Φορτ<br />Της Rita Maria Felix da Silva</strong><br /><br />«Είναι αλήθεια: είμαστε ένα διακεκριμένο ίδρυμα υγείας,» απάντησε ο Δρ. Σίλβιο, ενώ περπατούσε με τη νεαρή Δρ. Φλάβια στην ψυχιατρική πτέρυγα του Νοσοκομείου Τσαρλς Φορτ, «όμως, ξέρεις τι είναι αυτό που αγαπώ πιο πολύ σε αυτή τη δουλειά; Οι πιο παράξενοι ασθενείς καταλήγουν να έρχονται εδώ κάτω».<br /><br />«Ορίστε;», ρώτησε η Φλάβια.<br /><br />«Κοιτά αυτή εδώ: Άγκνες Γουάϊτχιλ, από το Λονδίνο. Η οικογένεια της δεν έκανε ποτέ αίτηση για εξιτήριο. Ξόδεψε τη ζωή της κυνηγώντας UFOs και μικρούς πράσινους εξωγήινους. Πριν δέκα χρόνια κατέρρευσε και δεν συνήλθε ποτέ. Ένας Θεός ξέρει τι συνέβη… Και θα ‘θελα πολύ να μάθω. Υπάρχουν πολλές ακόμη ¨παραδοξότητες¨ να σου δείξω.»<br /><br />Δέκα χρόνια πριν… Στο μυαλό της Άγκνες:<br /><br />«Επιτέλους, στέκομαι μπροστά τους… Είναι… Γιγάντιοι… Πανίσχυροι… Τέλειοι… Το φως τους… Τόσο έντονο… Καίει το μυαλό μου… Την ψυχή μου…»<br /><br />ΤΕΛΟΣ<br /><br /><br /><strong>ΕΚΑΤΟΣΤΗ<br />Της Rita Maria Felix da Silva</strong><br /><br />Στο Βασίλειο των Θεών, η Μίρα πεθύμησε το σύντροφο της και πήγε να τον αναζητήσει. Τον βρήκε να κάθεται πάνω σε ένα βράχο. Σπίθες έλαμπαν γύρω του.<br /><br />«Αλγκόλ, τι κατασκευάζεις;», ρώτησε.<br /><br />«Έναν αστερισμό. Θα τον εποικίσω με μια νέα φυλή ευφυών ανθρωποειδών με σκοπό να εξελιχθούν ώστε να γίνουν τέλειοι.»<br /><br />«Όπως έκανες με τους ανθρώπους;»<br /><br />«Ναι! Και, αφού θα το έχω πετύχει, ακόμη και οι αρχαίοι Θεοί θα με επαινούν».<br /><br />«Σοβαρά;» τον περιέπαιξε.<br /><br />«Αυτή τη φορά θα πετύχει! Δεν έχω δικαίωμα για μια δεύτερη ευκαιρία;»<br /><br />«Είχες… Όταν έκανες τις προηγούμενες ενενήντα εννέα αποτυχημένες προσπάθειες.»<br /><br />Ο Αλγκόλ οργίστηκε και ξεστόμισε μια βρισιά. Η Μίρα απέμεινε μονή.<br /><br />Καθώς γύριζε πίσω, η Μίρα θυμήθηκε πως ούτε οι εραστές της στη Γη την άκουγαν… Και πως εκείνος ο πλανήτης τελικά εξερράγη. Άντρες. Πάντα τόσο ξεροκέφαλοι.<br /><br />ΤΕΛΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-114373709986592882?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1142866058373731972006-03-20T16:24:00.000+02:002006-03-20T16:47:42.960+02:00Και ναι...Μετα απο πολλες αναβολες,αποφασισα να παω Αθηνα.Η φαση ειναι οτι παλιοτερα ειχα πιο πολυ ελευθερο χρονο αλλα πηγαινα Θεσσαλονικη και δεν το επαιρνα αποφαση να κατεβω.Βεβαια,το γεγονος ηταν το πρωτο μου αθηναικο μητινγκ!Επιτελους με γνωρισαν και οι Αθηναιοι...να μην το εχουν παραπονο!Παντως ηταν ωραιο,απο την αρχη στο Νεον ως και το τελος στο Τεξας...η ακομη και η διαδρομη προς το Μαρουσι!Δεν ηρθαν οσοι περιμενα,ισως εφταιγε και η πτωση της σελιδος...Η ισως ειπαν να με αποφυγουν!!!<br />Ειδα και προσφιλη μου προσωπα που ειχα μεχρι και 2 χρονια να τα δω,και γενικα περασα πολυ καλα.Οι αποστασεις στην Αθηνα ειναι καπως περιοριστικες και κουραστικες αλλα παντως οποτε παω το απολαμβανω.Ωρες ωρες σκεφτομαι ποσο φαση θα ειχε,μετα απο φοιτητικη ζωη σε Γιαννενα-θεσσαλονικη,να εκανα κανα μετεπτυχιακο η να εμενα για λιγο στην Αθηνα.<br />Κατα τα αλλα εχω αρχισει και ECDL,οποτε καπως περναω την ωρα μου.Ευτυχως,γιατι ξεμεινα απο βιβλια και δεν καταφερα να παω να παρω στην Αθηνα τιποτα.Προς το παρον καλα φαινεται να απει...κανω και καποιες γνωριμιες...Καθολου ασχημα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-114286605837373197?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1140644633663490212006-02-22T23:33:00.000+02:002006-02-22T23:43:53.856+02:00Ειπα να αλλαξω τεμπλεητ...Διαλεξα αυτο απο τα προσφερομενα στο μπλογκσποτ.Βασικα μου αρεσει πιο πολυ.Το αλλο ηταν πιο χαζοχαρουμενο μαλλον.Εσεις τι λετε???<br />Εχω τωρα κανα δυο μερες που ουτε διαβαζω κατι,ουτε γραφω.Γκρρ...Τουλαχιστον τον προηγουμενο μηνα εγραψα...το ραητ οφ!ΧΕ,χε...Συντομα λεω να το ποσταρω εδω...Φαση ειχε!<br />Ασχετο-ημερολογιακο.<br />Ειχε ερθει η γιαγια για ενα τυπικο τσεκ απ.Ωραια,εχει φαση η γιαγια,δε λεω.Ομως δεν εχουμε χωρο και,οσο να'ναι ενοχλει.Πχ απο τις 9 το σαλονι τιθεται εκτος χρσης αφου κοιμαται.Εχει περασει ενας μηνας κι ο θειος αποφευγει να την παρει,προφανως.Βεβαια,της αρεσει και της ιδιας εδω.Τα πινουμε παρεα,της δινω να ξεφυλλιζει κανα βιβλιο...Τις προαλλες πηρε απο τη βιβλιοθηκη το Τιγκανα.Διαβασε τον τιτλο στα λατινικα αλλα αναρωτηθηκε τι να σημαινει.Τελικα κατεληξε..."τσιγγανα"!!Αχαχα!!!Επισης διαβασε μερικες σελιδες απο το βιβλιο του Σιμμονς "Το τραγουδι της θειας καλης"!!!!Λολεησον!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-114064463366349021?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1140479909098143462006-02-21T01:49:00.000+02:002006-02-21T01:58:29.150+02:00Αυτη τη βδομαδα το προγραμμα του Σταρ φιλοξενει 2 απο τις αγαπημενες μου ταινιες.<br />Το "Στο στομα της τρελας",ενα θριλερ του Καρπεντερ με εντονα στοιχεια Κθουλου και το "Ανθρωπινο μίσος" γνωστο κι ως Εquilibrium.Αυτο ειναι μια ταινια που συνδυαζει μια δυστοπικη μεταπυρηνικη κοινωνια μεταξυ 1984 και Φαρεναιτ 451.Η δραση ειναι εντονη ενω η ερμηνεια του Μπεηλ παλι πολυ καλη.Ανεβαινει στην εκτιμηση μου αυτος ο ηθοποιος ακομα κι οταν τον παρακολουθω σε "χαζοπεριπετειες"!<br />Την πρωτη ταινια την ειχα πρωτοδει οταν ειχαμε ξαναμετακομισει σπιτι μας...Το δωματιο ηταν αδειο περα απο μια καρακλα οπου καθομουν.Εξω εβρεχε,αστραφτε κτλ...Απο τις λιγες φορες που τρομαξα!Χτες δεν τρομαξα βεβαια αλλα την απολαυσα και παλι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-114047990909814346?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1139949897400068732006-02-14T22:28:00.001+02:002006-02-14T22:44:57.413+02:00Ναι,το πρωτο ποστ του 2006!Ημουν αρκετα μπιζι το Γεναρη.Τωρα καθομαι αλλα δεν ειχα και κατι ιδιαιτερο να γραψω.Διαβαζω καποια βιβλια αλλα τα σχολια τα κανω σε σχετικο τοπικ στο σφφ.<br /><br />Του Βαλεντινου αποψε(μεγαλος οσιομαρτυρας της ορθοδοξιας-γνωστο και το γραφικο μοναστηρι τ'Αη Βαλεντιν' τ'Αγιορειτ'!)...Δε γιορταζω αλλα πανω που ελεγα οτι δε θα ασχοληθω καθολου...ολο κατι τυχαινει.Για παραδειγμα χτες επαιζε φαση με μια κοπελα...ωσπου ηρθε ο φιλος της!!!Μα,καλα,οι ελευθερες απαξιουν και κινουνται οι δεσμευμενες?!?Μια ελευθερη που κυνηγουσα...με εφτυσε μια,δυο φορες και σταματησα να ασχολουμαι.Μετα αρχισε αναπαντητες και χαζομαρες.Ηρθε να με.."κλεψει" ενα βραδυ μαλιστα!!!3 η ωρα εξω απο το δωματιο μου,φωναζε οτι θα φερει σκαλα να κατεβω να φυγουμε.Εγω κοιμομουν βεβαια αλλα η γειτονια την πηρε χαμπαρι.Την αλλη μερα ειπα να βγουμε και...τζιφος.Fucking weird,that's what she is!<br /><br />Α,μετεφρασα και καποια ξενα κειμενακια.Συντομα θα ποσταρω καποια απο αυτα.Βασικα αυτα που δε θα εκδοθουν-ετσι ειχα συμφωνησει με την βραζιλιανα που τα εγραψε.<br />Προσωπικα εχω παθει κολλημα και δε μπορω να γραψω αυτα που εχω αρχισει ενω μου ερχονται αλλες ιδεες στο μυαλο.Οχι,δε φοβαμαι μηπως δεν ειναι καλα.Δεν εχω απογοητευτει...τοσο!Οι φιλτατοι σουφουφιτες θα πρεπει να με ανεχτουν για αρκετο καιρο ακομη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113994989740006873?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1135855202642323712005-12-29T13:16:00.000+02:002005-12-29T13:20:02.646+02:00COSMIC RIVERS<br /><br />3.GOING THROUGH HEL<br /><br />Κοίταξε το δεξί του χέρι. Οι φλέβες του, οι τρίχες του, τα νύχια του, ακόμη και οι γραμμές της παλάμης του ήταν όπως συνήθως. Αλλά ήξερε πως δεν ήταν αυτό το χέρι του. Όχι, δεν είναι αυτό το χέρι του Τζον Ντανος.<br /> <br />Δεν φαινόταν καμιά ουλή. Καμιά ουλή που θα τον στιγμάτιζε ως αιρετικό. Γνώριζε πως η ουλή υπήρχε ακόμη αλλά ήταν κρυμμένη κάτω από το οργανικό γάντι που είχε ενσωματωμένο ένα πλαστό βιοτσιπ. Τώρα ήταν πλέον ένας «κρυπτοαιρετικος». Εγκληματίας απέναντι στο νόμο της Ανθρωπότητας, βλάσφημος απέναντι στη θρησκεία του και την ίδια του την οικογένεια. Αλλά ήταν ο μόνος τρόπος για να καταφέρει να περάσει επιτυχώς τον έλεγχο στο στρατολογικό γραφείο και να φτάσει στον προορισμό του.<br /><br />Έτριψε το χέρι του με αγωνία.<br /><br />Θεέ μου, ιδρώνει κιόλας λες και είναι κανονικό δέρμα, σκέφτηκε. Το άγχος τον καταλάμβανε καθώς το σκάφος όδευε προς τον πλανήτη. Μόλις έφτανε στη βάση εκπαίδευσης επίστρατων στον Ελ, το πλαστό βιοτσιπ θα τον πρόδιδε. Δεν είχε την πολυτέλεια να προμηθευτεί ένα βιοτσιπ ικανό να ξεγελάσει τους στρατιωτικούς αισθητήρες. Ήταν ήδη αρκετά τυχερός που πέρασε από τη στρατολογία. Έπρεπε να βρει ένα τρόπο να ξεγλιστρήσει από το στράτευμα πριν φτάσουν στη βάση.<br /><br /> Είχαν αφήσει πίσω τους το Κοσμικό Ποτάμι που τους έφερε ως το αστρικό σύστημα του Ελ και τώρα το σκάφος έμπαινε σε τροχιά καθόδου προς τον προορισμό του. Στις οθόνες εμφανιστήκαν εικόνες του πλανήτη. Με βάση τα όσα ήξερε ο Τζον, δεν υπήρχε ζωή στην επιφάνεια του παρά μόνο στο εσωτερικό του. Και πράγματι, αυτό που έβλεπε δε θύμιζε καθόλου ένα ουράνιο σώμα που θα μπορούσε να κατοικηθεί από ανθρωποειδή. Η αραιή του ατμόσφαιρα δεν προστάτευε αποτελεσματικά τον πλανήτη από επιθέσεις βολίδων από το διάστημα και έτσι παντού υπήρχαν τεράστιοι κρατήρες. Αλλά και το ίδιο το άστρο του Ελ, ο Μεγας Σείριος αντί να δίνει ζωή με το φως του, βομβάρδιζε με ισχυρή ακτινοβολία εξαφανίζοντας κάθε ελπίδα για εμφάνιση ζωής. Σύμφωνα με τους επιστήμονες και η έλλειψη θάλασσας εξαφάνιζε κάθε πιθανότητα να εμφανιστεί ζωντανός οργανισμός πάνω στον Ελ.<br /><br />Βεβαία, όλοι ήξεραν ότι υπήρχε ζωή στον Ελ. Όχι πάνω του, όπως ήταν συνηθισμένο στους πλανήτες που ήταν συνδεδεμένοι μέσω των Κοσμικών Ποταμιών αλλά στο εσωτερικό του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113585520264232371?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1135854824872763062005-12-29T13:06:00.000+02:002005-12-29T13:15:53.883+02:00Χρονια πολλα!Οι γιορτες κυλουν βαρετα...Εχουμε και το σοι του γαμπρου μου και δεν εχω ηρεμια στο σπιτι.Περα απο καποια ρουχα και κατι καλλυντικα καθοτι ωραιοι...κανενα δωρο.Αλλα μαλλον θα παρω νεο κινητο.Κατι ειναι κι αυτο.Αληθεια εσεις κανετε δωρα στους δικους σας;Σας κανουν;Η ειναι μονο για παιδια;<br />Χμ...ξεχασα κατι αλλο που ηθελα να πω...Αλλα για να μην σας ξενερωνω με τα ημερολογιακα μου θα στειλω και ενα κομματι απο τα Κοσμικα ποταμια να πειτε καμια γνωμη.Βαριεμαι να το γραφω στον υπολογιστη και να διορθωνω τις βλακειες που εχω γραψει.Αμα γραψω ολοκληρο κομματι ισως το στειλω και στο sff.gr !<br /><br />ΥΓ: Εχετε και εσεις προβλημα να μπειτε στο μπλογκ σας μεσω Ιντερνετ εξπλορερ?Γιατι εδω και καμια βδομαδα μονο μεσω Φαηρφοξ μπαινω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113585482487276306?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1134226756539432862005-12-10T16:51:00.000+02:002005-12-15T09:57:58.403+02:00Επειδη εδω μπορω πιο ανετα να κανω διορθωσεις-προσθεσεις στο διηγημα που γραφω αυτη την εποχη,το ποσταρω εδω(Ενας ανθρωπος υψηλης εντροπιας).Καθως θα γραφω αυτο θα μεγαλωνει ωσπου να φτασει στο τελος του.Οποιος θελει το αντιγραφει και το διαβαζει σπιτι του με την ησυχια του... Σε πρωτη φαση ποσταρω τα μερη Α,Β,Γ οπως τα παρουσιασα στο sff.Στο τελος τους αλλαζω Κεφαλαιο για να μην μπερδευεστε.<br /><br /><br /><br />A high entropy man<br /><br />ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1<br />Η δίωρη άδεια του μηχανικού του τομέα Φίλτρων και Ρυπών Χάρη Αργυρίου είχε κάνει φτερά. Και σαν να μην έφτανε αυτό έπρεπε να μείνει στο εργοστάσιο έξι ώρες παραπάνω για να αποκατασταθούν οι ζημιές. Οι οδηγίες της διεύθυνσης ήταν σαφείς. Όλο το προσωπικό θα έπρεπε να δουλέψει διπλή βάρδια για να σώσουν ότι μπορούσαν από την περιοχή που έγινε η έκρηξη.<br /><br />«Σκατά», είπε ο Χάρης καθώς απομακρυνόταν με το αυτοκίνητο του από το εργοστάσιο.<br /><br />Επιτέλους είχε ενεργοποιήσει το τσιπ τηλεφώνου που ήταν ενσωματωμένο στο δεξί του αφτί για να επικοινωνήσει με την παρέα του. Μέσα στο εργοστάσιο συνήθως μπορούσε να τηλεφωνήσει αλλά σήμερα με όλα αυτά που είχαν συμβεί δεν είχε αυτή την πολυτέλεια. Είχε αρκετά νέα μηνύματα στη μνήμη.<br /><br />«Άντε ρε που είσαι; Περιμένουμε… »<br /><br />«Θα ’ρθεις μαζί μας ή με το αυτοκίνητο σου; Ενημέρωσε μας γρήγορα… »<br /><br />«Λοιπόν, Χάρη, εμείς την κάνουμε για Μύκονο. Εσύ έλα μόνος σου»<br /><br />Αυτό ήταν το μόνο που μπορούσε να κάνει τώρα. Όχι μόνο άργησε να φύγει από το εργοστάσιο αλλά έμπλεξε και στην κίνηση. Όλος ο κόσμος έφευγε από το Βόλο για να πάει διακοπές σε κάποιο από τα νησιά ή έστω στο Πήλιο. Το τετράμηνο των γαλάζιων είχε λήξει και ήταν η σειρά των πρασίνων να δουλέψουν. Η συμφωνία αυτή είχε λύσει αρκετά πολιτικά προβλήματα στην πολιτεία της Ελλάδας ενώ περιόρισε σημαντικά την ανεργία. Όσο για τις τετράμηνες διακοπές που προέκυπταν από αυτό το σύστημα, ήταν ένα θειο δώρο για τον τουρισμό.<br /><br />Κάποια πήγε να τον προσπεράσει την ώρα που έστριβε να πάρει ένα λιγότερο μποτιλιαρισμένο δρόμο.<br /><br />«Άντε χέσου ρε ηλίθια! Τράβα να ρίξεις σε κανένα πιάτο», είπε και συνέχισε τρέχοντας για το σπίτι του.<br /><br />Ο ηλεκτρομαγνητικός ανελκυστήρας δε λειτουργούσε. Δεν είχε καιρό που είχε εγκατασταθεί κι όμως αρνιόταν να ξεκινήσει. Τεχνολογία σου λέει μετά, σκέφτηκε ο Χάρης και ανέβηκε γρήγορα από τις σκάλες. Το διαμέρισμα του ήταν σε μαύρο χάλι. Πιάτα άπλυτα, ρούχα πεταμένα στα έπιπλα, στοίβες από βιβλία εδώ κι εκεί ακόμα και τα σκεπάσματα του ήταν πεταμένα στην καρέκλα. Πάντα τα άφηνε όλα για την τελευταία στιγμή αλλά τώρα είχαν μαζευτεί τόσες δουλειές ενώ αυτός βιαζόταν να φύγει για να προλάβει τους φίλους του.<br /><br />Κάπου εδώ πρέπει να είναι, έλεγε και ξανά ‘λεγε στον εαυτό του καθώς έψαχνε τα ρούχα που ήθελε να πάρει μαζί του στο νησί. Τα μισά του παντελόνια είχαν λειώσει στη ραφή ανάμεσα στα πόδια ενώ οι μακρυμάνικες μπλούζες είχαν λειωμένα μανίκια. Ρούχα ακριβά είχαν γίνει παλιόρουχα σε λίγες μόνο βδομάδες. Θα έπρεπε να πάρει τα λιγοστά που ήταν ακόμη σε καλή κατάσταση. Τουλάχιστον οι κοντομάνικες μπλούζες ήταν σε καλή κατάσταση.<br /><br />Καθώς έριχνε ακτίνες με το ειδικό πιστόλι πιάτων έκλεισε τα μάτια του και είδε την ώρα στο ρολόι που υπήρχε στο δεξί του φακό επαφής. Ρύθμισε τη δόση ακτινοβολίας στο μέγιστο και καθάρισε στα γρήγορα τα υπόλοιπα πιάτα σπάζοντας ένα. Έπρεπε να φύγει αμέσως αλλιώς θα πετύχαινε τη γέφυρα Αρτεμισίου κλειστή.<br />Η κίνηση στο δρόμο δεν είχε μειωθεί και μάλιστα αυτή τη φορά ήταν από τη λωρίδα με τη μεγαλύτερη κίνηση. Θα έπρεπε ήδη να είχε διασχίσει τον Παγασητικό αλλά ήταν ακόμη στην αρχή της γεφύρας. Μπορούσε να δει από μακριά τους καπνούς που έβγαιναν από τον κατεστραμμένο πύργο του εργοστασίου όπου δούλευε, ανατολικά της πόλης.<br /><br />Το όλο πρόβλημα είχε ξεκινήσει από τον τομέα του, όταν έκανε έναν έλεγχο ρουτίνας στα φίλτρα του εργοστασίου. Αμέσως προσπάθησαν να το λύσουν αλλά τα χρονικά περιθώρια σε αυτές τις περιπτώσεις ήταν πολύ στενά έτσι αναγκάστηκαν να κλείσουν τη μονάδα. Παραδόξως αυτό δεν έλυσε το πρόβλημα. Το σύστημα έκτακτης ανάγκης δυσλειτούργησε και ολοένα και περισσότερα μηχανήματα και προγράμματα κατέρρεαν.<br /><br />Οι εκρήξεις δεν άργησαν να αρχίσουν εφόσον δε λειτουργούσαν τα κυκλώματα ασφαλείας. Η ζημιά θα είχε επεκταθεί σε ολόκληρο το εργοστάσιο αν η πυροσβεστική υπηρεσία δεν αντιδρούσε έγκαιρα. Μαζί με την πυροσβεστική είχαν καταφτάσει και μια ομάδα ΑΕΕμάδων για να ερευνήσουν το ενδεχόμενο δολιοφθοράς. Ότι και να συνεβαίνε οι τύποι της Ασφάλειας Ευρωπαϊκής Ένωσης το θεωρούσαν πιθανό τρομοκρατικό χτύπημα.<br /><br />Ευτυχώς που με άφησαν χωρίς να μου κάνουν πολλές ερωτήσεις, γιατί άμα μπλέξεις με αυτούς δύσκολα ξεμπλέκεις. Είχε ένα φίλο σ’ αυτή την υπηρεσία και του είχε αφηγηθεί τρελές ιστορίες στις οποίες δεν θα ήθελε να είναι ο κεντρικός ήρωας.<br /><br />Ο διευθυντής μπορεί να τον καλούσε αργότερα αλλά εφόσον θα ήταν μακριά θα μπορούσε να καθυστερήσει αυτή τη συνάντηση. Στο κάτω-κάτω το σφάλμα δεν ήταν δικό του. Είχε απλά την ατυχία να είναι ο υπεύθυνος στον τομέα όπου έγιναν όλα τα ανεξήγητα ατυχήματα.<br /><br />Η γέφυρα Αρτεμισίου είχε μόλις κλείσει όταν έφτασε. Κάποιο ελάττωμα στην κατασκευή της την έκανε να κινείται πέρα δώθε όταν η αύρα του απομεσήμερου σήκωνε λίγο κύμα παραπάνω. Παρότι η απόσταση μεταξύ των ακτών της Μαγνησίας και της Εύβοιας δεν ήταν μεγάλη, είχαν χρησιμοποιηθεί οι πλωτοί πύργοι στήριξης αντί της παλιάς κλασικής μεθόδου. Κάποιοι λέγανε πως η αιτία ήταν τα ναυάγια που βρέθηκαν στο βυθό από τις τριήρεις που βούλιαξαν εκεί στη ναυμαχία που έγινε τον πέμπτο αιώνα προ Χριστού. Πιθανότατα ο πραγματικός λόγος ήταν η κατά πολύ χαμηλότερη τιμή και η ευκολία της κατασκευής με το σύγχρονο αυτό τρόπο. Όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου είχαν συνδεθεί με αυτές τις πλωτές γέφυρες και η Εύβοια δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.<br /><br />Ο Χάρης πάρκαρε το αυτοκίνητο του έξω από ένα μαγαζί στο χωριό πριν τη γέφυρα. Πλήθος κόσμου είχε κάνει το ίδιο στα μαγαζιά που ξεφύτρωσαν σαν μανιτάρια από τότε που έγινε η γέφυρα. Πολλοί κάθονταν για να γευματίσουν πριν ξανανοίξει η γέφυρα. Συνήθως αυτό γινόταν αργά το απόγευμα οπότε κάπως έπρεπε να περάσουν οι οδηγοί και οι συνεπιβάτες τους την ώρα τους.<br /><br />Το μαγαζί ήταν σχεδόν γεμάτο κι έτσι αναγκάστηκε να καθίσει σε ένα από τα άβολα σκαμπό του μπαρ για να πιει τον καφέ του. Απέφευγε να πίνει πολλούς καφέδες λόγω ενός προβλήματος στο στομάχι του αλλά κάπως έπρεπε να ξεπεράσει την υπνηλία και την κούραση που ένιωθε όλη την ημέρα. Έτσι, την περισσότερη ώρα απλά ανακάτευε αργά τη ζάχαρη με το καλαμάκι του αγναντεύοντας νωχελικά το γυμνό τοπίο.<br /><br />Σε αντίθεση με τις πλαγιές γύρω από το Βόλο, εδώ το βουνό ήταν μάλλον άγονο και ξερό. Λίγοι σκουροπράσινοι θάμνοι έσπαζαν τη μονοτονία του ωχρού βράχου και έδιναν στη θάλασσα που έσκαζε πιο κάτω μια λαδιά απόχρωση. Στο βάθος φαινόταν οι ανεμογεννήτριες του αιολικού πάρκου αλλά και τα φωτοβολταϊκά στοιχεία στο διπλανό λόφο. Τα σχέδια για όλα αυτά είχαν γίνει δεκαετίες πριν αλλά τώρα πια με την έλλειψη πετρελαίου και την ελάττωση των στερεών καυσίμων είχαν γίνει αναγκαία για την παροχή ενέργειας στην περιοχή.<br /><br />Την ώρα που πλήρωνε είδε τη σερβιτόρα να παραπατά και να της φεύγει ο δίσκος με τα ποτήρια. Κάτω από κανονικές συνθήκες κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό. Τα ποτήρια ήταν κολλημένα στο δίσκο μέσω ενός πεδίου το οποίο απενεργοποιούσε αυτός που το κρατούσε όταν ακουμπούσε το δίσκο στο τραπέζι. Αυτή τη φορά όμως τα ποτήρια έφυγαν από τη θέση τους και έπεσαν πάνω στους πελάτες λερώνοντας κάποιους από αυτούς.<br /><br />Σύντομα με αφορμή αυτό το σπάνιο αλλά ασήμαντο περιστατικό ξέσπασε καβγάς ανάμεσα στους πελάτες και τους εργαζομένους της καφετέριας. Τραπέζια αναποδογύρισαν, καρέκλες εκσφενδονιστήκαν, άνδρες ήρθαν στα χέρια και γυναίκες άρχισαν να μαλλιοτραβιούνται.<br /><br />Ο Χάρης απομακρύνθηκε διακριτικά προς το αυτοκίνητο του. Αρκετές φασαρίες είχε σήμερα. Εξάλλου η γέφυρα είχε ήδη δοθεί στην κυκλοφορία έστω και με το πορτοκαλί προειδοποιητικό σήμα.<br /><br />Ο αέρας και ο κυματισμός ήταν λίγο κάτω από τα επιτρεπτά όρια. Αυτό σήμαινε πως οι οδηγοί θα έπρεπε να πηγαίνουν αργά και προσεκτικά. Ποτέ ως τότε δεν είχε αναφερθεί κάποιο σοβαρό ατύχημα σε πλωτή γέφυρα βέβαια αλλά αυτή τη φορά ένα άσχημο προαίσθημα τον κυρίευσε.<br /><br />Οι ταλαντώσεις αυξάνονταν γρήγορα ενώ τα κύματα μεγάλωναν απειλητικά. Κάτι τον ώθησε να παρανομήσει και να προσπεράσει τη βαριά φορτωμένη νταλίκα που προπορεύονταν. Δεν είχε καλά-καλά μπει μπροστά της όταν με ένα δυνατό τράνταγμα της γέφυρας η νταλίκα δίπλωσε και αναποδογύρισε εκσφενδονίζοντας το φορτίο της στα πίσω αυτοκίνητα. Οχήματα έγιναν συντρίμμια και άνθρωποι διαμελίστηκαν. Ένα στρατιωτικό φορτηγό έπεσε πάνω στον πύργο στη μέση της γέφυρας. Τα όπλα που μετέφερε προκάλεσαν μια εκκωφαντική έκρηξη που συγκλόνισε τον πύργο. Λίγες στιγμές μετά παραδόθηκε στη μανία του ανέμου και της θάλασσας και κατέρρευσε. Ολόκληρη η γέφυρα άρχισε να γκρεμίζεται . Το κομμάτι όπου είχε γίνει η έκρηξη ήδη βούλιαζε στα άγρια βαθιά νερά του διαύλου.<br /><br />Είχε τρομοκρατηθεί. Το όχημα του ήταν σταματημένο και δεν έλεγε να ξεκινήσει.<br /><br />«Γαμημένο, πάρε μπρος μη σε γαμ…», έβρισε. Το αυτοκίνητο του δεν έδειχνε να δίνει σημασία στις βρισιές του. Ίσως είχε χτυπηθεί από κάποιο θραύσμα, ίσως απλά να έσβησε και δεν έπαιρνε μπρος.<br /><br />Χωρίς να το σκεφτεί, ο Χάρης βγήκε και μπήκε στο διπλανό αυτοκίνητο. Οι δυο κοπέλες που ήταν μέσα τον κοίταξαν ξαφνιασμένες. Κάτι του είπαν με θυμό αλλά αυτός χωρίς να δώσει σημασία τις έδειξε τον δεύτερο πύργο που άρχιζε να υποχωρεί.<br /><br />«Θα πέσουμε όλοι στη θάλασσα! Άντε ξεκίνα!», ούρλιαξε στην οδηγό.<br /><br />«Μεγντ!» την άκουσε να λέει καθώς συνειδητοποιούσε τι συνεβαίνε. Το αυτοκίνητο επιτάχυνε γρήγορα και προσπερνώντας τα υπόλοιπα οχήματα που προσπαθούσαν απεγνωσμένα να φτάσουν στην ξηρά, απομακρύνθηκε από τη γέφυρα.<br /><br />Για καλή του τύχη ήταν ένα καινούργιο γρήγορο αμάξι, από αυτά που νοίκιαζαν οι εταιρίες στους τουρίστες. Οι δυο κοπέλες ήταν Γαλλίδες και είχαν έρθει για διακοπές στα νησιά του Αιγαίου. Μη γνωρίζοντας καλά Γαλλικά δεν είχε καταλάβει τι του έλεγαν στην αρχή αλλά σύντομα διαπίστωσε ότι μια από αυτές μιλούσε άπταιστα ελληνικά. Της ζήτησε να τον πάνε μέχρι τη Μύκονο, αφού αυτές θα περνούσαν από εκεί στο δρόμο τους για τη Σαντορίνη. Μαζί του είχε μόνο ένα μικρό σακίδιο αλλά ευτυχώς είχε αρκετά λεφτά στον προσωπικό του λογαριασμό και προσφέρθηκε να τις ξεπληρώσει για τη χάρη μόλις έβρισκε ένα μέρος με μηχάνημα όπου θα χρησιμοποιούσε το ενσωματωμένο πορτοφόλι του. Η μεγάλη αδερφή, η Μαριόν ένευσε καταφατικά αλλά η μικρή Σοφί αντέδρασε και δήλωσε πόσο χαιρόταν που βρέθηκαν μαζί.<br /><br />«Ευτυχώς που βρέθηκες και εσύ. Η αδερφή μου είναι καλή οδηγός αλλά δεν μιλάει πολύ και έχω βαρεθεί τόσες ώρες στο αυτοκίνητο», του είπε κοιτάζοντας τον με τα μεγάλα γαλανά μάτια της.<br /><br />«Μιλάς εσύ για τύχη;», ρώτησε γελώντας. «Εγώ που χάρη σε σας γλίτωσα εκεί στη γέφυρα; Άσε που αν δεν ήσασταν εσείς δε θα έφτανα τόσο άνετα στη Μύκονο. Σας χρωστώ τουλάχιστον ένα καλό δείπνο και ένα ποτό. Τι λέτε; »<br /><br />«Ναι, θα το ήθελα πολύ» είπε η Σοφί.<br /><br />Η Μαριόν που καταλάβαινε ελληνικά αρκετά καλά αντέδρασε κάπως αλλά η Σοφί την έπεισε τελικά. Βέβαια ο Χάρης δεν έδωσε σημασία στη συζήτηση τους αλλά συνέχισε την κουβέντα με τη νεαρή γαλλιδούλα ως το βράδυ. Όταν είχαν φτάσει στο νότιο άκρο της Εύβοιας το αγγελικό πρόσωπο της είχε γείρει στον ώμο του. Οι ξανθές της τούφες του χάιδευαν το γυμνό του χέρι ενώ αυτός είχε αποσβολωθεί από την ομορφιά της κοπέλας που είχε στο πλάι του. Ήθελε να τη φιλήσει και να την κάνει δικιά του εκεί μέσα στο ίδιο τους το αυτοκίνητο αλλά το άγρυπνο βλέμμα της μεγαλόσωμης αδερφής της στον καθρέπτη τον απέτρεπε.<br /><br />Για κάποιο λόγο η Μαριόν δεν τον είχε πάρει με καλό μάτι. Ίσως να μην της άρεσε ο τρόπος που μπήκε στο αυτοκίνητο η το γεγονός ότι φλέρταρε με τη μικρή της αδερφή. Μπορεί και να ζηλεύει, εξάλλου η αδερφή της είναι πολύ πιο όμορφη από αυτή, σκέφτηκε. Η Μαριόν μολονότι ήταν ψηλή και με εντυπωσιακές καμπύλες δεν είχε τα βαθυγάλανα μάτια της αδερφής της ούτε και τις μακριές ξανθές μπούκλες της. Τα μάτια της ήταν καστανά όπως και τα μαλλιά της που ήταν ίσια και κομμένα κοντά.<br /><br />Η ώρα ήταν περασμένη όταν έφτασαν τελικά στη Μύκονο. Μετά από μια μικρή έρευνα βρήκαν την παρέα του Χάρη σε κάποιο παραλιακό μπαρ. Οι φίλοι του δεν έδειξαν τόσο ενθουσιασμένοι με την άφιξη του όσο με την άφιξη της Σοφί και της Μαριόν. Για να μην τους αφήσει περιθώρια κίνησης ο Χάρης γινόταν ολοένα και πιο διαχυτικός με τη Σοφί. Αλλά κι αυτή δεν έδειχνε να ενοχλείται. Αντιθέτως, καθώς προχωρούσε η βραδιά τα χάδια και τα φιλιά γινόταν πιο έντονα. Ένας τρόπος υπήρχε για να ξεπεράσει ο Χάρης την έμφυτη διστακτικότητα του κι αυτός ήταν το ποτό. Το συγκεκριμένο βράδυ είχε καταναλώσει μεγάλες ποσότητες βότκας και πλέον έπρεπε να υποκύψει στην πίεση της κύστης του. Αφού άφησε απρόθυμα τη Σοφί, κατευθύνθηκε μέσα από το πλήθος και τον καπνό στην τουαλέτα. Μόλις τελείωσε, στάθηκε για λίγο να πλυθεί στο νιπτήρα και κοιτάχτηκε στον καθρέπτη. Τα μάτια του είχαν κοκκινίσει κι από κάτω υπήρχαν αμυδροί μαύροι κύκλοι, σημάδια της ταλαιπωρίας που είχε τραβήξει όλη εκείνη τη μέρα. Όμως ακόμη κι έτσι, ήταν ικανοποιημένος από αυτό που έβλεπε. Ψηλός, καλογυμνασμένος, με μαύρα μαλλιά και έντονα πράσινα μάτια ήταν το ομορφόπαιδο της παρέας. Μέχρι πρόσφατα ήταν ικανοποιημένος στην ερωτική του ζωή με την Φαίδρα αλλά αυτή ήταν πια παρελθόν. Τώρα θα είναι με το Λάκη, σκέφτηκε. Ακούς εκεί να μου φάει τη γκόμενα ένας Λάκης! Αλλά δε πάει να χεστεί κι αυτή… Απόψε μπορεί να φάω γαλλικό φιλέτο, σαφώς καλύτερο από τα ελληνικά παϊδάκια.<br /><br />Ο ήχος της πόρτας που άνοιξε σε συνδυασμό με τη φασαρία από το μπαρ τον επανέφεραν στην πραγματικότητα. Η Σοφί τον πλησίασε με ένα πονηρό χαμόγελο. Του χάιδεψε τα μαλλιά και τον φίλησε με πάθος ενώ συγχρόνως το χέρι της γλιστρούσε κάτω από το παντελόνι του. Την άρπαξε και την οδήγησε πάνω στη λεκάνη. Της έβγαλε την μπλούζα και άρχισε να γλύφει τα στητά της στήθη την ώρα που αυτή του είχε ήδη βγάλει το παντελόνι και λικνιζόταν πάνω του…<br /><br />Ξύπνησε από το θόρυβο που έκανε το διπλανό καζανάκι. Προφανώς κι οι δυο τους είχαν αποκοιμηθεί στην τουαλέτα. Το κεφάλι του κουδούνιζε, καθώς ο οργανισμός του ζητούσε κι άλλο ύπνο.<br /><br />«Σοφί, πρέπει να φύγουμε. Η παρέα θα μας ψάχνει», είπε και παραμέρισε την χρυσή τούφα που έκρυβε το πρόσωπο της.<br /><br />Αντί για το όμορφο, «νεραϊδίσιο» όπως του άρεσε να λέει πρόσωπο της, αντίκρισε ένα αποτρόπαιο θέαμα. Το σώμα που ήταν αγκαλιασμένο πάνω του ήταν ένα πτώμα, σαπισμένο σαν να ήταν νεκρό χρόνια τώρα. Αλλά αυτό ήταν αδύνατο. Η Σοφί ήταν ζωντανή μέχρι πριν λίγο και αυτό το σώμα ανήκε σίγουρα σε αυτή. Τα κοσμήματα της έλαμπαν ακόμη πάνω της αλλά και τα παπούτσια ήταν τα δικά της.<br /><br />Δε μπορεί να μου συμβαίνει αυτό! Τι μου συμβαίνει σήμερα; Αναρωτήθηκε και αφού ντύθηκε βγήκε βιαστικά από την τουαλέτα. Το μαγαζί είχε λίγο κόσμο πλέον αφού ήταν πια ξημερώματα.<br /><br />«Που ήσουν ρε; Σε ψάχναμε τόση ώρα. Η Σοφί δεν είναι μαζί σου;», τον ρώτησε ο παλιός του συμμαθητής, ο Πέτρος.<br /><br /><br />«Παράτα τη…», είπε και η εικόνα του σάπιου κορμιού της πεσμένο δίπλα στη λεκάνη με τα ρούχα και τα εσώρουχα της πεταμένα τριγύρω ήρθε στο μυαλό του. Ήθελε να ξεμπερδέψει το συντομότερο από αυτή την παράλογη ιστορία. «Ο Φώτης που είναι; Πήγε ήδη στο ξενοδοχείο;»<br /><br />«Μπα, δε νομίζω… Πήγε στην αμμουδιά με τη Μαριόν και ακόμη δε γύρισαν. Μόνο εσύ θα καλοπερνάς με τις τουρίστριες; Ίσως βέβαια να ψάχνουν απλά τη Σοφί»<br /><br />Τώρα μάλιστα…Αυτό μας έλειπε…Η Μαριόν μπλέχτηκε με τον Φώτη! Άμα βρουν τη Σοφί την έβαψα. Πρέπει να την κάνω το συντομότερο. Οι σκέψεις αυτές έκαναν τον Χάρη να πανικοβληθεί. Αν και ήταν συνήθως αδιάφορος για όλα όσα γινόταν γύρω του τώρα ήταν αυτός που είχε μπλεχτεί . Τι ήθελα και άφησα τα πράγματα μου στο ξενοδοχείο; Θα μπορούσα να φύγω τώρα αμέσως! Κατηγόρησε τον εαυτό του.<br /><br />«Πάμε στο ξενοδοχείο τώρα και τον παίρνεις ένα τηλέφωνο αργότερα», είπε και πιάνοντας τον Πέτρο από τον ώμο, τον έσυρε ουσιαστικά έξω από το μαγαζί. Ο χρόνος τον πίεζε απελπιστικά.<br /><br />Στην είσοδο του ξενοδοχείου στεκόταν μια κοντούλα μελαχρινή κοπέλα με σχιστά μάτια. Στα χέρια της κρατούσε κάτι μου έμοιαζε με κάμερα. Κοίταξε έντονα τον Χάρη και κατευθύνθηκε προς το μέρος του.<br /><br />«Συγγνώμη για την ενόχληση» του είπε μόλις έφτασε δίπλα του, «θα μπορούσατε να με βγάλετε μια φωτογραφία με φόντο την αμμουδιά;»<br /><br />«Ναι, βέβαια» αποκρίθηκε αυτός και πήρε στα χέρια του το μηχάνημα. Μόλις όμως το έφερε στο μάτι του αντί να δει την κοπέλα να ποζάρει χαμογελαστή μπροστά του, την είδε ντυμένη διαφορετικά να του μιλάει.<br /><br />«Χάρη, έλα μαζί μου στην αμμουδιά αμέσως. Έχεις μπλέξει και κινδυνεύεις αν μπεις στο ξενοδοχείο. Μόνο φέρσου φυσιολογικά κι όλα θα πάνε καλά», έλεγε το μήνυμα.<br /><br />Πως μπορεί μια Γιαπωνέζα τουρίστρια να ξέρει αν έχω μπλέξει; Και τι θα μπορούσε να μου συμβεί στο ξενοδοχείο; Έχω γλιτώσει από τρελές καταστάσεις σήμερα. Τα πράγματα μου θέλω να πάρω και να φύγω με το πρώτο λεωφορείο. Όπως θα φεύγω, θα περάσω να της ζητήσω εξηγήσεις. Ο Χάρης ήταν ανήσυχος που το πρόβλημα του είχε γίνει γνωστό σε μια άσχετη, πόσο μάλλον όταν το «πρόβλημα» περιλάμβανε το θάνατο μιας κοπέλας με την οποία είχε μόλις κάνει σεξ. Βεβαία, δε θα μπορούσε να φταίει αυτός. Όσο για αυτό ήταν σίγουρος.<br /><br />«Ορίστε», της είπε δυνατά και πλησιάζοντας για να της δώσει το μηχάνημα, της ψιθύρισε «θα κατέβω αμέσως, αν θες κάτι περίμενε με εδώ».<br /><br />Εκείνη σφίγγοντας του ζωηρά το χέρι, τον προειδοποίησε με έντονο ύφος.<br />«Έλα τώρα! Στην έχουν στημένη πάνω, δε το καταλαβαίνεις;»<br /><br />Το χέρι του πόνεσε και απομακρύνθηκε ενοχλημένος. Δυνατό χέρι η Γιαπωνέζα αλλά κάποιο ναρκωτικό πρέπει να έχει πάρει, αναλογίστηκε και ξεκίνησε για το δωμάτιο του.<br /><br />Ο Πέτρος τον περίμενε στο ασανσέρ. Με τα όσα είχαν γίνει την προηγούμενη μέρα προτίμησε να ανέβει από τις σκάλες. Ήλπιζε ότι λίγη γυμναστική θα του έκανε καλό. Καθώς ανέβαινε τα σκαλιά έστυβε το μυαλό του να βρει μια καλή δικαιολογία για να την κοπανήσει χωρίς να κινήσει υποψίες. Ο Πέτρος ήταν βέβαια παιδικός του φίλος άλλα ο Αλέξης και ειδικά ο Φώτης δεν ήταν άτομα στα οποία μπορούσε να βασιστεί. Η απόκρυψη στοιχείων και η υπόθαλψη υπόπτου ήταν σοβαρό αδίκημα και θα είχε άγριο μπλέξιμο όποιος έμπλεκε με κάτι τέτοια. Η Ασφάλεια δεν αστειευόταν. Θα τους πω ένα ψέμα και μετά ας βρουν τρόπο να ξεμπλέξουν μονοί τους, αποφάσισε. Το πρόβλημα θα είναι αν αυτή η τρελή Γιαπωνέζα ήθελε να μου πει πως με περιμένουν ΑΕΕμάδες έξω από το δωμάτιο μου.<br /><br />Στον όροφο του δωματίου του επικρατούσε ησυχία. Στάθηκε για λίγο στο κλιμακοστάσιο και κρυφοκοίταξε ανοίγοντας σιγά την πόρτα. Δεν υπήρχε ούτε ψυχή στο διάδρομο. Ακόμη κι ο Πέτρος θα έπεσε ξερός για ύπνο οπότε δε χρειάζεται να του πω τίποτα προς το παρόν, υπέθεσε και προχώρησε ήσυχος πλέον ως την πόρτα. Τα πράγματα του ήταν έτοιμα και το μόνο που είχε να κάνει ήταν να πάρει τον ένα και μοναδικό μικρό σάκο που είχε διασώσει στη γέφυρα.<br /><br />Άνοιξε την πόρτα. Οι μπαλκονόπορτες δεν αφήναν τις ακτίνες του ήλιου να περάσουν στο δωμάτιο αλλά δίστασε να ανάψει το φως για να μην ξυπνήσει τον Πέτρο. Ήξερε που είχε αφήσει το σακίδιο λίγες ώρες πριν και θα ήταν πανεύκολο να το βρει στα τυφλά.<br /><br />Άπλωσε το χέρι του για να πιάσει το σακίδιο όταν ένα δυνατό χτύπημα τον ξάπλωσε στο έδαφος. Χτύπησε στο πάτωμα με το πρόσωπο του και ένιωσε έναν οξύ πόνο στη μύτη του. Πριν προλάβει να σηκωθεί, ένα γόνατο τον επανάφερε μπρούμυτα στο πάτωμα. Δυο δυνατά χέρια του πέρασαν χειροπέδες και δυο ακόμη του τοποθέτησαν κάτι στο κεφάλι. Ο πόνος που του προκάλεσε τον έκανε να ξεχάσει για μια στιγμή τη μύτη του. Θα έπαιρνε όρκο ότι δεκάδες ακίδες διαπέρασαν το κρανίο του φτάνοντας στον εγκέφαλο του.<br /><br />Ο Χάρης ούρλιαξε από τον πόνο και τα φώτα άναψαν στο δωμάτιο. Το μόνο που έβλεπε ήταν οι σκούρες μπλε μπότες ειδικών δυνάμεων μπροστά στα μάτια του. Στο στόμα του ήρθε μια γλυκιά γεύση από το αίμα του που είχε ήδη δώσει στα λευκά πλακάκια του δωματίου μια άλικη απόχρωση. Τι έγινε πάλι… αναρωτήθηκε σαστισμένος.<br /><br />«Σηκώστε τον και βγείτε από το δωμάτιο», ακούστηκε μια διαταγή.<br /><br />Αμέσως, ο Χάρης βρέθηκε όρθιος ανάμεσα σε δυο μεγαλόσωμους άντρες των ειδικών δυνάμεων της ΑΕΕ. Οι ολόσωμες σκούρες μπλε στολές τους είχαν πάνω τους το σήμα της Ασφάλειας αλλά αυτό δεν ήταν αναγκαίο για να καταλάβει τι ήταν. Τους είχε δει πολλές φορές στην τηλεόραση να συλλαμβάνουν εσωτερικούς εχθρούς της Ευρώπης αλλά και να πολεμούν στο μέτωπο όποτε κρινόταν απαραίτητο. Η κάθε στολή ήταν πανάκριβη αφού όχι μόνο ήταν αλεξίσφαιρη αλλά πρόσφερε επιπλέον μυική δύναμη και επαρκές καμουφλάζ σε ποικιλία συνθηκών. Οι ΑΕΕμάδες πληρωνόταν άμεσα από τις μεγαλύτερες εταιρίες της ηπείρου και είχαν τεράστιο προϋπολογισμό. Ο κατάλληλος εξοπλισμός δεν ήταν ποτέ πρόβλημα.<br /><br />Μπροστά του στεκόταν ένας κουστουμαρισμένος κύριος που δεν έμοιαζε να έχει σχέση με τους πληρωμένους μπράβους που τον πλαισίωναν. Μετρίου αναστήματος λεπτοκαμωμένος, με σκούρα μαλλιά και μάτια θύμιζε περισσότερο κάποιο στέλεχος εταιρείας όπως κρατούσε στα χέρια του την τσάντα του παρά έναν ΑΕΕμά αξιωματικό. Εν τούτοις οι ένστολοι υπάκουσαν στη διαταγή του και βγήκαν γρήγορα από το δωμάτιο.<br /><br />Πλησίασε και σκούπισε τα αίματα από το πρόσωπο του Χάρη .<br /><br />«Ποιοι είστε και τι θέλετε στο δωμάτιο μου; Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να μπαίνετε έτσι στους προσωπικούς χώρους νομοταγών πολιτών! Τι κάνατε στο φίλο μου;», του φώναξε με θράσος και μικρές σταγόνες αίμα αναμιγμένες με σάλιο πιτσίλισαν το πανάκριβο μπεζ κοστούμι.<br /><br />«Α, ηρεμήστε κύριε Αργυρίου…», είπε σε ήπιο τόνο ο αξιωματικός.<br /><br />«Πώς να ηρεμήσει κανείς με όλα αυτά όταν μάλιστα δεν δίνετε καμία εξήγηση;»<br /><br />«Λοιπόν, για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους… Είμαι ο Ιωσήφ Σαπίρο, ταξίαρχος της Ασφάλειας Ευρωπαϊκής Ένωσης και είμαι εδώ για να σας συλλάβω. Η υπηρεσία μας μπορεί να μπαίνει όπου θέλει και όποτε θέλει όπως προβλέπει το αναθεωρημένο σύνταγμα. Ο φίλος σας είναι καλά και ανακρίνεται από συναδέρφους.», εξήγησε παραμένοντας ήπιος και φιλικός σαν να μιλούσε στην παρέα του.<br /><br />«Για ποιο πράγμα ανακρίνεται; Τι κάναμε τέλος πάντων;»<br /><br />Ο Χάρης προσπαθούσε να φανεί όσο πιο ειλικρινής και αθώος μπορούσε. Μπορεί να είχε πεθάνει με μυστηριώδη τρόπο μια κοπέλα στην αγκαλιά του αλλά δεν θα μπορούσε αυτό το περιστατικό από μόνο του να κινητοποιήσει ολόκληρο ταξίαρχο εναντίον του. Αδυνατούσε επίσης να πιστέψει πως η κινητοποίηση θα μπορούσε να είναι τόσο γρήγορη και αποτελεσματική.<br /><br />«Το θέμα μας δεν είναι τι κάνατε αλλά πως το κάνατε. Πως τα κάνετε όλα αυτά σε λιγότερο από μια μέρα μάλιστα. Πώς σαμποτάρατε το εργοστάσιο στο οποίο εργάζεστε, το σταθμό παραγωγής ενεργείας στο Τισαίον Όρος και τη γέφυρα Αρτεμισίου. Για να μην αναφερθώ στον πρόσφατο εν ψυχρώ φόνο πολίτη της Ευρώπης.»<br /><br />Καθώς μιλούσε ο Σαπίρο είχε τα μάτια του στραμμένα στην τσάντα με τα στοιχεία αλλά στην τελευταία φράση σήκωσε το βλέμμα του και κάρφωσε τα μάτια του στον αποσβολωμένο ύποπτο.<br /><br />«Με κατηγορείτε για δολιοφθορά; Αυτό είναι ανήκουστο! Πως και γιατί θα έκανα ποτέ κάτι τέτοιο;»<br /><br />«Ώστε δεν αρνείστε τον φόνο της δεσποινίδας Νοφέμ;»<br /><br />«Δεν ξέρω καμία Νοφάμ, Νοφέμ ή όπως την είπατε τέλος πάντων.»<br /><br />Ο ταξίαρχος Σαπίρο έστρεψε μια ολογραφική μηχανή προς το μέρος του. Η εικόνα που απεικόνιζε ήταν τραβηγμένη στην τουαλέτα του μαγαζιού. Σύντομα την ακολούθησαν κι άλλες. Ολόκληρη η σκηνή από την είσοδο του μέχρι την έξοδο του ήταν αποθηκευμένη εκεί. Φαινόταν να έχει τραβηχτεί από κρυφή κάμερα ασφαλείας.<br /><br />«Ορίστε τι κάνατε στη δεσποινίδα Σοφί Ζιλιέτ Νοφέμ», ακούστηκε η φωνή του ταξίαρχου, ξερή και άχρωμη αυτή τη φορά. Η παρουσίαση τελείωσε με την εικόνα του Χάρη να πετά το σάπιο πτώμα στο πλάι για να σηκωθεί.<br /><br />«Μα, το βλέπετε καθαρά ότι δεν της έκανα τίποτα! Τίποτα κακό τουλάχιστον… Δεν ξέρω πως το έπαθε αυτό. Φοβήθηκα κι έφυγα αμέσως. Είχα πιει και νόμιζα πως ήταν απλά παραισθήσεις», διαμαρτυρήθηκε.<br /><br />«Σας διαβεβαιώνω πως δεν ήταν παραίσθηση. Εξάλλου είναι φανερό ότι δεν έχετε πιει και τόσο πολύ», δήλωσε κατηγορηματικά.<br /><br />Τα νεύρα του Χάρη είχαν κλονιστεί.<br /><br />«Μα, ρε πούστη μου, δεν ήθελα να της κάνω κακό. Πως συνέβη αυτό;», είπε και τα μάτια του άρχισαν να βουρκώνουν από θλίψη και οργή.<br /><br />«Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι το κάνατε κατά λάθος αλλά δε το νομίζω. Είναι φανερό ότι τη δολοφονήσατε με τον ίδιο τρόπο που κάνατε τις δολιοφθορές σας. Είστε ένας ισχυρός ψυχεντροπικός. Για την ακρίβεια, ένας από τους πιο επικίνδυνους που γνωρίζω. Καλό θα ήταν να συνεργαστείτε μαζί μας αλλιώς δε μπορώ να σας εγγυηθώ τίποτα.», του εξήγησε ο ταξίαρχος αλλά αυτός εξακολουθούσε να μη καταλαβαίνει.<br /><br />Ψυχεντροπία, σκέφτηκε. Είχε ακούσει πειράματα σχετικά με αυτή τη μυστηριώδη ψυχική δύναμη αλλά ποτέ δεν είχε υποπτευθεί ότι θα μπορούσε να τη διαθέτει ο ίδιος.<br /><br />«Πώς να συνεργαστώ; Εγώ δεν ήξερα καν ότι έχω αυτή τη δύναμη που μου λέτε! Είστε σίγουροι ότι είμαι εγώ αυτός που ψάχνετε; Θέλω να πω, ίσως η Σοφί είχε πάρει κάποια ουσία και τα υπόλοιπα σύμβαντα μπορεί να ήταν ατυχήματα ή να τα έκανε κάποιος άλλος. Εγώ γιατί να χτυπούσα το ίδιο το εργοστάσιο στο οποίο δουλεύω; Ή τη γέφυρα από την οποία ο ίδιος περνούσα;»<br /><br />Ο Σαπίρο κοίταξε το ρολόι του, μη δείχνοντας να προσέχει τα λόγια του Χάρη. Έκανε μια γκριμάτσα δυσαρέσκειας και άρπαξε τον Χάρη ωθώντας τον προς την πόρτα.<br /><br />«Θα το συζητήσουμε στο αρχηγείο», του είπε. « Ο χρόνος κυλά και αυτό το διάδημα δε θα κρατήσει για πολύ ακόμη. Πρέπει να φύγουμε τώρα».<br /><br />Έξω από την πόρτα, στεκόταν φρουροί οι δυο ένστολοι.<br /><br />«Πάρτε τον από τις σκάλες. Να μην το κάνουμε θέμα στο ξενοδοχείο. Η υπόθεση είναι απόρρητη προς το παρόν και έτσι θέλω να παραμείνει. Βγάλτε τον από την πίσω έξοδο. Εγώ θα έρθω με το ασανσέρ. Έγινα κατανοητός;»<br /><br />Οι δυο ένστολοι κατένευσαν και ξεκίνησαν με τον Χάρη στη μέση. Καθώς τους έβλεπε να απομακρύνονται ο Σαπίρο έβγαλε ένα τσιγάρο από το πακέτο του αλλά δε το άναψε. Πάνω από την πόρτα του ασανσέρ υπήρχε μια ακαλαίσθητη πινακίδα. «ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΣΕ ΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ»<br /><br />Μαλακίες, είπε σχεδόν χωρίς να ανοίξει το στόμα του ενώ έπαιζε νευρικά το τσιγάρο στα δάχτυλα του. Μπήκε στο θάλαμο και περίμενε. Η πόρτα του ασανσέρ έκλεισε αργά μπροστά του.<br /><br />Περίμενε ανυπόμονα να φτάσει στο ισόγειο για να κατευθυνθεί γρήγορα προς το όχημα που ήταν σταθμευμένο πίσω από το ξενοδοχείο. Η κατάσταση σήκωνε τσιγάρο αλλά όπως υπολόγιζε δε θα προλάβαινε να το απολαύσει με την ησυχία του. Ας είναι…ό, τι προλάβουμε, σκέφτηκε καθώς άναβε το τσιγάρο με ένα παμπάλαιο όσο και πανάκριβο σπίρτο. Του άρεσε η μυρωδιά του σπίρτου που άναβε, περισσότερο κι από τη νότα που ηχούσε όποτε το έκανε. Το άρωμα, του έφερνε μνήμες ενός ένδοξου παρελθόντος. Μάχες ενάντια σε στρατιές από μουσκετοφόρους και καβαλάρηδες. Κανονιές και σαλπίσματα.<br /><br />Αααχ…Αυτές ήταν εποχές! Τότε ήξερες ποιος ήταν ο εχθρός και μπορούσες να τον χτυπήσεις άμεσα και φανερά. Τώρα ο εχθρός είναι παντού . Είναι ο γείτονας που λες καλημέρα, η κοπέλα που κερνάς ποτό, είσαι εσύ ο ίδιος χωρίς να το ξέρεις…Έδιωξε αυτή την τελευταία σκέψη από το μυαλό του. Όχι, ο Αργυρίου ήταν ένοχος και κάποιος κρυβόταν πίσω του. Κάποιος με χρήματα και επιρροή. Αλλά δεν του φαινόταν, όφειλε να ομολογήσει. Δεν έμοιαζε να έκανε όλα αυτά τα εγκλήματα συνειδητά. Μήπως όντως δε γνώριζε ότι είναι ψυχεντροπικός; Θα μπορούσε να ήταν κι έτσι αλλά όφειλε να σιγουρευτεί.<br /><br />«Κύριε ταξίαρχε, δε θα έπρεπε να είναι ήδη εδώ;», διέκοψε τις σκέψεις του ο ένστολος λοχίας που καθόταν μέσα στο όχημα της Ασφάλειας, δίπλα από τον οδηγό.<br /><br />Είχαν περάσει αρκετά λεπτά. Το τσιγάρο, αν και αρχικά μεγάλο, ήταν πλέον μόλις λίγο μεγαλύτερο από μια γόπα. Ο Σαπίρο στράφηκε προς την έξοδο του κτιρίου. Δεν διέκρινε καμιά φιγούρα πίσω από τον καπνό που ξεφυσούσε.<br /><br />«Κάλεσε τους, τώρα» είπε κοφτά.<br /><br />«Δεν απαντά κανείς από τους δυο, κύριε ταξίαρχε», απάντησε μετά από λίγο ο υφιστάμενος του.<br /><br />Μας την έφερε λοιπόν ο καργιόλης! Πάνω που άρχιζα να πιστεύω ότι ίσως να μην έφταιγε. Πέταξε το τσιγάρο στο δρόμο και έβγαλε κάτω από το κοστούμι του τον ατομικό διασπαστή χειρός. Αν και το όπλο ήταν μάλλον μικρό σε σχέση με αυτά των ειδικών δυνάμεων, ήταν μεγαλύτερο από αυτά που χρησιμοποιούσαν οι ανώτεροι αξιωματικοί και σαφώς ισχυρότερο. Ο Σαπίρο παραμέριζε την αγάπη του για τα παλιά στον τομέα των όπλων. Μπορεί να αντιμετώπιζε κακοποιούς με αλεξίσφαιρα, οπότε ένα οποιοδήποτε πυροβόλο θα του ήταν άχρηστο.<br /><br />«Κύριε ταξίαρχε, η ρίψη σκουπιδιών σε δημόσιο χώρο είναι παράνομη», του υπενθύμισε ο λοχίας που έβγαινε εκείνη τη στιγμή από το όχημα οπλίζοντας το μεγάλο ακτινοβόλο του.<br /><br />Πριν προλάβει να πει τίποτε άλλο, ένας μικρός κρατήρας έχασκε εκεί που ήταν πεταμένο το τσιγάρο. Το ίδιο το τσιγάρο ήταν πλέον διασκορπισμένα σωματίδια.<br /><br />«Εδώ, εμείς καθορίζουμε αν κάτι είναι παράνομο ή απλά ανύπαρκτο. Μην το ξεχνάς ποτέ αυτό», ακούστηκε ο Σαπίρο κι έπειτα του έκανε νόημα να τον ακολουθήσει.<br /><br />****<br /><br />Οι δυο ένστολοι ΑΕΕμάδες προχώρησαν προς το κλιμακοστάσιο. Αντί να σπρώξουν την πόρτα για να ανοίξει, τη χτύπησαν με το κεφάλι του Χάρη. Και οι δυο υποδέχτηκαν τον γδούπο που έκανε με ζωηρά γέλια.<br /><br />«Άντε γαμηθείτε ρε σκατομαλάκες, φασιστόμουτρα», μούγκρισε ο Χάρης.<br /><br />«Ναι, καλά… πουστράκο. Θα δεις τι σε περιμένει στο αρχηγείο. Αρχίδι, που νομίζεις ότι εσείς οι ψυχεντροπικοί είστε ανώτεροι από εμάς.»<br /><br />Μια γροθιά προσγειώθηκε στο αριστερό μάτι του Χάρη και τον ζάλισε. Δέχτηκε κι άλλα χτυπήματα καθώς κατέβαιναν τους ορόφους. Είχαν σχεδόν φτάσει στον πρώτο όροφο όταν άνοιξε η πόρτα του κλιμακοστάσιου και εμφανίστηκε μια Ασιάτισσα με ένα ταξιδιωτικό σάκο στον ώμο.<br /><br />«Μη δίνετε σημασία, κυρία. Πρόκειται για μια απλή σύλληψη υπόπτου. Κάντε στην άκρη, σας παρακ..»<br /><br />Ο ένστολος που είχε μαυρίσει πρώτος το μάτι του Χάρη δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τη φράση του αφού ένα σπαθί είχε περάσει από το στόμα του φτάνοντας μέχρι το κάτω μέρος του λαιμού του.<br /><br />Ο δεύτερος ένστολος πρόλαβε να σηκώσει το όπλο του αλλά ,πριν πυροβολήσει, το σπαθί είχε τρυπήσει πια τα χείλη του, τα δόντια του, τον ουρανίσκο του και πλέον σχημάτιζε ένα μικρό εξόγκωμα πίσω από το κεφάλι του στο αλεξίσφαιρο ύφασμα που κάλυπτε όλο το σώμα του χαρίζοντας προστασία απέναντι στα περισσότερα όπλα. Όλο το σώμα του εκτός από το στόμα του, μιας και τόσο αυτός όσο και ο συνάδερφος του είχαν βγάλει τις μάσκες τους για να αναπνέουν και να μιλούν πιο άνετα εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό. Την τελευταία εκείνη στιγμή της ζωής του δεν μπόρεσε να μιλήσει αφού η λεπίδα είχε κόψει μια μεγάλη φέτα από τη γλώσσα του. Το μόνο που ακούστηκε ήταν ένας ασυνάρτητος ήχος καθώς το αίμα του, αναμιγμένο με θραύσματα δοντιών του, έρρεε από τα κομμένα χείλη του και μετά ο γδούπος του άψυχου σώματος του που σωριάστηκε στο πάτωμα.<br /><br />Η Ασιάτισσα τίναξε με δύναμη το σπαθί προς το τοίχο γεμίζοντας τον με το αίμα των θυμάτων της. Το ρόδινο κομμάτι της γλώσσας κόλλησε για λίγο στον τοίχο και αφού κύλησε αργά προς τα κάτω, έπεσε στο δάπεδο. Μέχρι να πέσει, η Ασιάτισσα σκούπισε με ένα πανί το σπαθί της, ελευθέρωσε τον Χάρη από τα δεσμά του και το ξανάχωσε στο κρυφό θηκάρι που ήταν ενσωματωμένο στον ταξιδιωτικό της σάκο.<br /><br />Έτριψε τα χέρια του. Είχαν μουδιάσει. Δεν ήξερε τι να πει μετά από τη φρίκη που αντίκρισε. Βέβαια, ήταν ξανά ελεύθερος και αυτό ήταν που είχε σημασία προς το παρόν.<br /><br />«Ε.. ευχαριστώ για τη βοήθεια. Αν και… τέλος πάντων… εσύ ποια είσαι; Θα μου εξηγήσετε ρε γαμώτο πως είναι δυνατόν να ξέρετε όλα αυτά τα πράγματα για μένα, πριν από μένα;»<br /><br />«Σου είχα πει να μην μπεις μέσα. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό όπως τώρα πια θα κατάλαβες. Βάλε αυτά και ακολούθα με στην αμμουδιά. Ελπίζω πως έτσι δε θα κινήσουμε υποψίες», του είπε και του πέταξε ένα άσπρο μαγιό, ένα καπέλο του ιδίου χρώματος και γυαλιά ηλίου. Η ίδια άρχισε να βγάζει τα λερωμένα από αίματα ρούχα της.<br /><br />«Μετά από όλα αυτά τα τρελά που μου έχουν συμβεί τελευταία, μου λες ότι θα έπρεπε να είχα ακούσει τη συμβουλή μιας τρελής Γιαπωνέζας τουρίστριας που δεν την ήξερα καν; Θα κατέβαινα αμέσως πάντως...» Γύρισε για να γδυθεί και να βάλει το μαγιό. «Ήθελα μόνο να πάρω κάποια προσωπικά αντικείμενα, αυτό είναι όλο.»<br /><br />«Δεν είμαι Γιαπωνέζα. Είμαι από τη Σιγκαπούρη. Με λένε Πατρίσια Τσιν Γιάνγκ. Αν δυσκολεύεσαι να το θυμάσαι ή να το προφέρεις, ας με φωνάζεις Τρις. Τώρα που γνωριζόμαστε, θα με ακολουθήσεις; Ή θέλεις να περιμένεις πότε θα μαζευτεί όλη η ΑΕΕ στο ξενοδοχείο;», ρώτησε βάζοντας τα ρούχα της στο σάκο. Πλέον είχε μείνει με ένα μικροσκοπικό μαύρο μπικίνι. Ο Χάρης την ακολούθησε χωρίς δεύτερη σκέψη.<br /><br />****<br /><br /><br />Τα σώματα των συναδέρφων του ήταν ακόμη ζεστά. Ευτυχώς, κανείς δεν είδε τι έγινε εδώ μέσα. Το κύρος της ΑΕΕ θα δεχόταν πλήγμα από ένα τέτοιο περιστατικό. Ο Σαπίρο ήταν σίγουρος ότι ούτε οι μικροκάμερες ασφαλείας θα είχαν καταγράψει τίποτα. Η δουλειά είχε γίνει από επαγγελματία και μάλιστα έξυπνο αφού δε χρησιμοποίησε καν πυροβόλο όπλο. Όλα έγιναν γρήγορα και αθόρυβα και τώρα ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο δυο υφισταμένων του. Το ήξερε ότι αυτό δεν έπρεπε να τον επηρεάσει. Ας κρίνει η υπηρεσία αναλόγως, εγώ θα συνεχίσω να κάνω τη δουλειά μου και θα την κάνω όσο καλυτέρα μπορώ, σκέφτηκε και γύρισε προς τον υπαξιωματικό του.<br /><br />«Λοχία, είδες κάποια ύποπτη κίνηση στην παραλία; Άνδρες να τρέχουν ή κάτι παρόμοιο»<br /><br />«Όχι, μόνο κάποια ζευγαράκια. Ο ύποπτος εξαφανίστηκε λες και άνοιξε η γη και τον κατάπιε. Βέβαια θα τον εντοπίσουμε αργά ή γρήγορα. Κανείς δεν μας ξεφεύγει. Ειδικά μετά από κάτι τέτοιο.»<br /><br />«Μην είσαι απόλυτος για τίποτα, παρά μόνο στο να μην είσαι απόλυτος. Ο τύπος είναι πολύ καλός σε αυτό που κάνει και έχει έναν εξίσου ικανό βοηθό. Μπορεί και περισσότερους. Ελπίζω τα σαΐνια μας στα κεντρικά να τον εντοπίσουν αλλιώς μας βλέπω να ψαρεύουμε παρέα στις ακτές της Ισλανδίας.», είπε ο Σαπίρο την ώρα που έκλεινε τα μάτια ενός από τους νεκρούς.<br /><br />****<br /><br />Περπατούσαν για λίγη ώρα στην αμμουδιά, πιασμένοι χέρι-χέρι.<br /><br />«Μήπως μας καταλάβουν έτσι όπως προχωράμε; Θέλω να πω, παραείναι παλαιομοδίτικο και παιδιάστικο το πιάσιμο χεριών. Κοίτα τα άλλα ζευγά…»<br /><br />Η Τρις του έσφιξε το χέρι καθηλώνοντας το στη θέση του. Δεν ήταν πρόθυμη να τον αφήσει να τη χουφτώσει.<br /><br />«Δεν υπάρχει πρόβλημα προς το παρόν. Θα περπατήσουμε μέχρι το σκάφος μου ήσυχα και ωραία. Αυτό το μαύρο είναι.»<br /><br />Μπροστά τους ήταν αραγμένο ένα υπερσύγχρονο μαύρο υδραεροσκάφος. Έχοντας εξελιχθεί από το συνδυασμό αεροπλάνων με θαλάσσια ταχυσκάφη είχε τέλειο αεροδυναμικό σχήμα και κομψά φτερά. Τα τελευταία χρόνια είχε αρχίσει να γίνεται μόδα ανάμεσα στους κύκλους των πλουσίων αλλά ο Χάρης δεν περίμενε ότι η κοπέλα που είχε περάσει για μοναχική Γιαπωνέζα τουρίστρια θα ήταν τόσο εύπορη. Ακόμη κι αν ήταν Σιγκαπουρέζα νίντζα, δύσκολα θα έπαιρνε τόσο μεγάλη αμοιβή.<br /><br />Πριν ανοίξει τη θύρα για να μπει μέσα, στάθηκε να φορέσει κάποια άλλα ρούχα.<br /><br />«Για σένα έχω μέσα, μπες και ντύσου», του είπε.<br /><br />Μπήκε μέσα. Όπως το φαντάστηκε, από το εσωτερικό φαινόταν ακόμη πιο μεγάλο. Λιτό βέβαια αλλά άνετο, σκέφτηκε και πήρε τα αντρικά ρούχα που ήταν ακουμπισμένα δίπλα στην πόρτα. Όπως περίμενε, ήταν ακριβώς το νούμερο του. Δεν είχε ακόμη ολοκληρώσει το ντύσιμο του όταν πέρασε δίπλα του και κάθισε στο πιλοτήριο.<br /><br />«Κάτσε δίπλα μου και ασφάλισε τη θέση σου. Κοίτα τι κάνω εγώ για να μη μπερδευτείς»<br /><br />Σύντομα ήταν και οι δυο στο εσωτερικό του υδραεροσκάφους. Ο Χάρης ένιωσε ένα περίεργο συναίσθημα όταν η θέση κούμπωσε γύρω του. Μπορούσε να αισθανθεί το υγρό που θα τον προστάτευε εν μέρει από τις επιταχύνσεις. Ήλπιζε να έκανε καλά τη δουλειά του, αφού αυτά τα σκάφη ήταν υπερηχητικά και από το βλέμμα της Τρις μπορούσε να μαντέψει ότι σκόπευε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο αυτή την ιδιότητα.<br /><br />Για μερικά μίλια κινήθηκαν με φυσιολογική ταχύτητα, πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας. Ύστερα όμως, απογειώθηκαν αφήνοντας πίσω του τις Κυκλάδες και τις γέφυρες που τις ένωναν. Ο Χάρης δεν αισθανόταν καλά, αλλά προσπαθούσε να κρατηθεί ώστε να μη χρησιμοποιήσει τη σακούλα που υπήρχε δίπλα του.<br /><br />«Τι σου είπαν οι ΑΕΕμάδες;», ρώτησε ξερά η Τρις.<br /><br />«Κάτι για δολιοφθορές στο εργοστάσιο που δουλεύω, σε ένα σταθμό παραγωγής ενέργειας όπου δεν έχω πατήσει ποτέ και σε μια γέφυρα όπου παραλίγο να σκοτωθώ. Επίσης πάνε να μου φορτώσουν το φόνο μιας φίλης μου. Α, είπαν και κάτι για ψυχεντροπία. Δεν έκανα τίποτα. Είναι τρελοί αυτοί οι τύποι.»<br /><br />«Δεν είναι καθόλου τρελοί. Σε παρακολουθούσαν όλη τη μέρα. Περίμεναν να βεβαιωθούν και μόλις βρήκαν την κατάλληλη αφορμή πήγαν να σε τσακώσουν.»<br /><br />«Μαλακίες! Συγγνώμη Τρις, αλλά αυτά που λες είναι παπαριές. Γιατί να με παρακολουθούν; Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο. Και μην μου αρχίσεις και εσύ να με πρήζεις με αυτά περί ψυχεντροπίας κι άλλες τέτοιες αηδίες. Ποτέ δεν είχα υπερφυσικές δυνάμεις, κι από όσο έχω ακούσει αυτήν την ιδιότητα είτε την έχεις εκ γενετής είτε καθόλου», ύψωσε τη φωνή του ο Χάρης. Η όλη κατάσταση τον είχε νευριάσει.<br /><br />«Παρακολουθούσαν όλους τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο σου λόγω του ατυχήματος. Υπήρχε υποψία ότι ήταν τρομοκρατικό χτύπημα και όλοι σας θεωρηθήκατε πιθανοί ύποπτοι. Όχι βέβαια άμεσα ύποπτοι, γιατί τότε θα σας συλλαμβάνανε προληπτικά. Αργότερα, είδαν ότι ήσουν παρών στα άλλα ατυχήματα και ετοιμάστηκε το ειδικό κλιμάκιο. Μόλις είδαν τι έκανες στη νεαρή Νοφέμ αποφάσισαν να τραβήξουν τη θηλιά γύρω από το λαιμό σου.»<br /><br />Δεν έδειχνε να ικανοποιείται από την εξήγηση της.<br /><br />«Μα, είναι χαζό! Αν με παρακολουθούσαν με δορυφόρους, πράκτορες ή μικροκάμερες θα ήξεραν ότι δεν πλησίασα τον ενεργειακό σταθμό. Ακόμη κι αν ήμουν ψυχεντροπικός δε θα έπρεπε να είμαι κοντά για να γίνει ζημιά; Ή έστω να γίνει πιο μεγάλη ζημιά στο κοντινό μου περιβάλλοντα χώρο;»<br /><br />Τώρα, πολλά μέτρα κάτω από τα πόδια τους, η Κρήτη έμοιαζε να γλιστράει προς τα βόρεια αρμενίζοντας πάνω στα κύματα της Μεσογείου. Η Τρις γύρισε και τον κοίταξε έχοντας εμπιστοσύνη στα αυτόματα συστήματα πλοήγησης.<br /><br />«Αν είσαι αρκετά ισχυρός δεν είναι ανάγκη να πλησιάσεις. Κοίτα να δεις, περισσότερη σημασία έχει πού εστιάζεται η προσοχή σου. Τριγύρω σου απλώνεται μια αύρα που αυξάνει την εντροπία αλλά αυτή αυξομειώνεται. Δεν ακολουθεί κάποιο νόμο αντίστροφου τετραγώνου, ούτε μειώνεται γραμμικά με την απόσταση. Είναι κυρίως μια δύναμη σκέψης και η σκέψη δεν περιορίζεται τόσο από την απόσταση, ξέρεις. Βέβαια παίζει ρόλο και η απόσταση αφού έχει να κάνει και με τα ερεθίσματα που δέχεται ο εγκέφαλος σου, ειδικά το μεταλλαγμένο μέρος του που αφορά την ψυχεντροπιακή ιδιότητα. Είναι μάλλον απίθανο να επηρεάσεις συστήματα με τα οποία δεν έχεις επαφή μέσω των αισθήσεων σου.» Η Τρις του εξήγησε όσο πιο σύντομα και περιεκτικά μπορούσε κάποιες από τις ιδιότητες της ψυχεντροπίας αλλά αμφέβαλλε κατά πόσο αντιλαμβανόταν αυτή την έννοια ο συνομιλητής της.<br /><br />«Μα είναι σίγουρο ότι είμαι ψυχεντροπικός; Μπορεί να είναι σύμπτωση. Δεν αληθεύει αυτό που έχω ακούσει ότι θα έπρεπε να την έχω από παιδί; Αν το καλοσκεφτείς μάλιστα, εδώ και ώρα όλα πάνε καλά. Δε θα φοβόσουν να πετάς με έναν τύπο σαν κι εμένα πλάι σου;»<br /><br />Το βλέμμα της φάνηκε κάπως θλιμμένο στον Χάρη καθώς του εξηγούσε.<br /><br />«Λυπάμαι αλλά είσαι σίγουρα, μην το κουράζεις το θέμα. Το ξέρω! Αν και θα έπρεπε να έχεις εκδηλώσει τα σημάδια από βρεφική ηλικία. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτό το παράδοξο είναι που σε κάνει τόσο ξεχωριστό. Κι όσο για το λόγο που περιορίστηκε η δράση σου, βρίσκεται στο κεφάλι σου»<br /><br />«Στο κεφάλι μου;», αναρωτήθηκε προς στιγμή αλλά έπειτα κατάλαβε. Πόσο ηλίθιος μπορεί να είμαι; Το διάδημα! Για αυτό μου το φόρεσε ο αξιωματικός αμέσως. Το χέρι του σύρθηκε στην παράξενη κορώνα του. Ήταν πρακτικά γαντζωμένη στο κεφάλι του αλλά τώρα πια την είχε συνηθίσει. Ο πόνος είχε περάσει.<br /><br />«Το κακό με αυτά είναι ότι καταναλώνουν μεγάλα ποσά ενέργειας και θέλουν συνέχεια φόρτιση», του είπε η Τρις αποκαλύπτοντας το δικό της διάδημα κάτω από τα μαλλιά της. «Η ενέργεια του δικού σου έχει σχεδόν εξαντληθεί και πρέπει να βιαστούμε. Ελπίζω να φτάσουμε εγκαίρως στην Αλεξάνδρεια», συμπλήρωσε ενώ επιτάχυνε κι άλλο. Ο ήχος της μηχανής διέκοψε τη συζήτησή τους.<br /><br /><a href="http://www.stripgenerator.com/view.php?id=68051">http://www.stripgenerator.com/view.php?id=68051</a><br /><br />ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113422675653943286?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1133894142967140332005-12-06T20:06:00.000+02:002005-12-06T20:35:42.976+02:00Λοιπον...Κι αλλο ενα ημερολογιακο ποστ.Βαρετο?Ισως, αλλά "δε βαριεσαι"...(λιγο οξυμωρο αυτο).Ξαναπηγα Θεσ/κη, ειδα τους συνηθεις υποπτους-μαλιστα αυτη τη φορα δεν ημασταν η γνωστη αντροπαρεα,ειχαμε και κοπελα στην παρεα-,πηρα και τα χαρτια αν και παλι βγηκα απο το προγραμμα και εχασα ιδιαιτερο.Μ'αυτα και μ'αυτα χανω λεφτα και μενω μπατιρης.Γυρισα Βολο με το σουπερ ποσο των 50 λεπτων!Αλλα εφοδιαστηκα με βιβλιο τουλαχιστον...Τα χαρτια τα πηρα τελικα.Βεβαια τα παιδια που με φιλοξενουν εκαναν παλι την κουτσουκελα τους και πρεπει να παρω καινουργια γυαλια,τα εσπασαν!Μαλλον θα μεινω αλλου την επομενη φορα!(Ωραια,κι εσας τι σας ενδιαφερει,θα πειτε?Ενιγουεη...)<br />Στο σφφ εγινε βεβαια και ο σχετικος πανικος την περασμενη βδομαδα οπου περιμενα να αναφερθω κι εγω.Ξερετε,στο τοπικ με το ξιφος!Αλλα ευτυχως τα μελη(4 μου ερχονται στο νου-ουτε ο Βελκιον να ημουν!) που εχουν παρεξηγηθει μαζι μου(εγω δεν εχω προβλημα με κανενα) δεν εθιξαν το θεμα.Εχω ζητησει συγγνωμη,εχω πει οτι αστειευομαι αλλα το διαδιχτυ ευννοει τις παρεξηγησεις.Χμ,ισως πρεπει να σοβαρευτω ή να περιορισω την κινηση μου στο φορουμ.Προς το παρον αδυνατω να κανω κατι απο τα δυο.Ειπα να στειλω και καποιο ποιημα ως ενδειξη φιλιας στους ποιητες αλλα επειδη δεν μπορω να γραψω κατι αξιοπρεπες θα θεωρηθει σαν κοροϊδια.Εδω εχουν θεωρηθει αλλα κι αλλα...Αν δεν μπορουν να κατανοησουν το υφος μου μετα απο κοντα 1000 ποστ,δε θα το κατανοησουν ποτε.<br />Στα πιο συγγραφικα: Εχω τελειωσει το Γ μερος του "Ενας ανθρωπος υψηλης εντροπιας" αλλα περα απο πιθανη κακη ποιοτητα (εχει μεγαλο διαλογο οπου ως τωρα φαινεται οτι χωλαινω),δισταζω να το ποσταρω γιατι η ιστορια γινεται μεγαλη(εχει ψωμι ακομη) και αποθαρρυνονται πολλοι.Επισης μοιαζει πολυ με 2 βιβλια του Ντικ.Βεβαια το εχω δηλωσει οτι ειναι ατυπος "φορος τιμης" και ετσι.Χμ... ας ηρεμησουν κι αλλο τα πνευματα και μετα το στελνω.Να μη δεχτει και επιθεση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113389414296714033?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1132412753469298252005-11-19T16:49:00.000+02:002005-11-19T17:05:53.486+02:00Πηγαμε οικογενειακως στο χωριο του πατερα για ελιες.3 μερες!Πρωτη φορα εμεινα εκει τοσο-μετα απο χρονια.Ακομη περισσοτερα ειχα να μαζεψω ελιες.Ουσιαστικα ηταν η πρωτη μου φορα αφου τις αλλες ημουν παιδι...<br />Καθε μερα ξυπνουσαμε στις 7 παρα και πηγαιναμε στα χτηματα που ειναι μακρια τοσο απο το χωριο οσο και μεταξυ τους.Μαζευαμε ελιες ως τις 5 το απογευμα και γυριζαμε σπιτι για να φαμε και να πιασουμε απο ενα καναπε αφου ημασταν πτωματα.Ολο μου το σωμα ποναει ακομη!Τυφλα να εχουν γυμναστηρια κτλ...Σημερα-τετοια ωρα-θα τελειωναμε αλλα επιασε βροχη το πρωι και την καναμε για Βολο.Μαζεψαμε γυρω στο μισο τονο ελιες-καθολου ασχημα για ομαδα με 2 πρωταρηδες εκ των οποιων ο ενας(η αδερφη μου) ειχε "τεχνικο προβλημα" και με τις περισσοτερες ελιες πεσμενες κατω(κατι που αχρηστευε τα διχτυα).<br />Καταλαβα γιατι καποιοι που κανουν χειρωνακτικες δουλειες απο τις 7,κοιμουνται τοσο νωρις.Βεβαια εμενα πριν τις 12:30 δε με επαιρνε ο υπνος.Ειναι και αυτο το χωριο...πολυ <em>κάπως!</em><br /><em>Αυτα τα ολιγα.Ραντεβου αμα εχω κατι πιο ενδιαφερον.</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113241275346929825?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1131488654180249252005-11-09T00:15:00.000+02:002005-11-09T00:24:14.193+02:00Ανεβηκα στη Θεσσαλονικη.Ειδα τους φιλους μου,διασκεδασα,χαμερπιασα,...μεχρι και μυτηνκιασα!Ναι,αυτοι τη φορα αντι για 2 ηρθαν 4!!!Γνωρισα και τον Βαρδουλα-Ρεητζι,φαση ειχε.Τους ειπα και κανα δυο πραγματα για τα Κοσμικα Ποταμια(την ιστορια-οχι το μπλογκ) αρα συντομα θα γραψω κατι.<br />Το μονο που δεν εκανα ηταν να παρω κατι χαρτια απο τη σχολη.Ηταν να παω το πρωι της τελευταιας μερας αλλα το παιδι που με φιλοξενουσε αποφασισε το πρωι που πηγε στο Τει να με κλειδωσει!!!Ετσι περιμενα ως τις 3:30 που ηρθε και εφυγα κατευθειαν για Βολο.Θα πρεπει να ξαναπαω γιατι ο πατερας μου θα τα παρει αν μαθει τι εγινε.Ειδικα...<br />Ειδικα αν δει το λογαριασμο του ΟΤΕ.Φουσκωμενο το ιντερνετ παρα το γεγονος οτι μπαινω με καρτα.Ρε παιδια,τι σκατα πληρωνω τις καρτες;!;Εξηγηστε μου τι συνεβη μπας και δικαιολογηθω στον πατερα μου!!!Αν δε με βλεπετε συχνα στο φορουμ ξερετε τι θα εχει γινει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113148865418024925?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1131008082465369932005-11-03T10:44:00.000+02:002005-11-03T10:54:42.483+02:00Ξένοι στην Ευρώπη<br /><br />Έβγαλε τα παπούτσια του και ξάπλωσε. Ένα γρήγορο ζάπινγκ στο ράδιο τον απογοήτευσε, έτσι άνοιξε την τηλεόραση. Ίσως αυτή να τον χαλάρωνε. Η Ελένη του είχε προτείνει να περάσει το βράδυ στο σπίτι της όμως απόψε δεν είχε όρεξη. Ήθελε να μείνει μόνος για να ηρεμήσει, πράγμα δύσκολο να γίνει στο σπίτι της με της δυο φασαριόζες συγκατοίκους της. Εδώ τουλάχιστον ήταν μόνος. Ίσως να περνούσε κι ο πονοκέφαλος που τον ταλαιπωρούσε εδώ και ώρα αν κοιμόταν λίγο.<br /><br />Μπα, δεν γίνεται τίποτα, σκέφτηκε. Το κρεβάτι ήταν δίπλα σε κεντρικό δρόμο και οι μοτοσικλέτες έκαναν τα τζάμια της παλιάς μπαλκονόπορτας να τρίζουν. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι ένοικοι του διαμερίσματος ακριβώς από πάνω του είχαν βαλθεί να αλλάξουν τη θέση όλων των επίπλων τους, κρίνοντας από τους ήχους που έκαναν. Μόλις σταματούσαν οι ήχοι, άρχιζαν οι φωνές. Λέξεις άγνωστες και εκνευριστικές στα αυτιά του. Δεν μπορούσε να διακρίνει τη γλώσσα, αλλά υπέθεσε ότι ήταν Ρωσικά η Αλβανικά.<br /><br />Ήταν σίγουρος πως ήταν λαθρομετανάστες. Η Ευρώπη και ειδικά η Ελλάδα ήταν γεμάτη από δαύτους.<br /><br />«Ήρθαν και έφεραν την εγκληματικότητα μαζί τους», είπε μέσα από τα δόντια του, αφού θυμήθηκε την πρόσφατη διάρρηξη του διαμερίσματος του. Αν ήταν στο χέρι του θα τους έστελνε όλους εκεί από όπου ήρθαν. Σαν επικύρωση στις σκέψεις του, άκουσε κάποιον εθνικιστή παρουσιαστή στην τηλεόραση να κατακεραυνώνει τους κάθε λογής ξένους. Τέτοιου είδους εκπομπές και σχετικά βιβλία είχαν ολοένα και μεγαλύτερη απήχηση στον κόσμο τα τελευταία χρόνια.<br /><br />Πήγε στο μπάνιο να βγάλει τους φακούς του και να πάρει ένα παυσίπονο. Εκεί οι φωνές ήταν ακόμη πιο δυνατές αλλά και πάλι δεν ακουγόταν καθώς η μισοχαλασμένη βρύση έτρεχε διαρκώς. Έκλεισε τον κεντρικό διακόπτη και πήγε για ύπνο.<br /><br />Όταν χτύπησε το ξυπνητήρι, δεν είχε χορτάσει ακόμη. Μια με δυο ώρες καθυστέρησε ο Μορφέας να τον πάρει στην αγκαλιά του, τώρα όμως αρνιόταν πεισματικά να τον αφήσει. Τελικά σηκώθηκε, ετοιμάστηκε βιαστικά και έφυγε τρέχοντας για την πανεπιστημιούπολη.<br />Η απόσταση δεν ήταν μεγάλη, με αποτέλεσμα η ταχύτητα του να μην αποφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.<br /><br />«Κάθε πρωί τα ίδια, κύριε Παπακώστα;»<br /><br />Το πρόσωπο του καθηγητή ήταν παραδόξως χαμογελαστό όταν τον επέπληξε, και το θέμα δεν πήρε διαστάσεις. Ήταν κοινό μυστικό ότι ο Γιώργος Παπακώστας ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους καθηγητές της σχολής. Έτσι, ο Γιώργος κάθισε δίπλα στους υπόλοιπους μεταπτυχιακούς φοιτητές και το μάθημα συνεχίστηκε ομαλά.<br /><br />Ήταν ανακουφισμένος. Όσο χαϊδεμένος κι αν θεωρούνταν, είχε απέναντι του τον κύριο Χατζησπύρου, με διαφορά τον πιο αυστηρό καθηγητή στο Αστεροσκοπείο του πανεπιστημίου. Άλλες εποχές θα τον είχε πετάξει έξω από την αίθουσα, αυτό ήταν βέβαιο. Θυμήθηκε πως τον έβλεπε αυτός αλλά και οι συμφοιτητές του στο τρίτο έτος, όταν για πρώτη φορά τους δίδαξε το εισαγωγικό μάθημα Αστρονομίας. Ίσως έφταιγε το επιβλητικό παρουσιαστικό του ηλικιωμένου επιστήμονα. Ψιλόλιγνος, με γκρίζα μαλλιά και σκοτεινό βλέμμα. Και φυσικά το κάτασπρο γοτθικό μουσάκι του που έδενε άψογα με τα πυκνά του φρύδια.<br />Έτσι αφηρημένος που είμαι συνέχεια, δε με βλέπω να γράφω στην εξεταστική, σκέφτηκε με απογοήτευση και συνέχισε να κρατά σημειώσεις.<br /><br />Ευτυχώς για αυτόν, ο καθηγητής δεν ασχολήθηκε μαζί του στο διάλλειμα. Αντιθέτως, έκανε μια ανακοίνωση που έβγαλε το όλο θέμα από το μυαλό του με τη μια.<br /><br />Σε δυο βδομάδες θα γινόταν το Ευρωπαϊκό Συνέδριο Αστρονομίας στο ολοκαίνουργιο Μεγάλο Τηλεσκόπιο Νοτίου Ευρώπης, διεθνώς γνωστό ως SELT. Όλοι οι μεταπτυχιακοί μπορούσαν να δηλώσουν συμμετοχή. Η εκδήλωση δεν θα ήταν απλά κάποιο είδος εγκαινίων αλλά μια σπουδαία γιορτή ενόψει των πρώτων δειγμάτων του Αργοναύτη ΙΙ.<br /><br />Η αποστολή του Αργοναύτη ΙΙ αρχικά προοριζόταν να είναι η πιο μακρινή επανδρωμένη αποστολή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τελικά δεν ήταν επανδρωμένη αλλά ο σκοπός του ταξιδιού παρέμενε ο ίδιος: Εκτέλεση ερευνών και πειραμάτων στο δορυφόρο του Δια, Ευρώπη. Το φεγγάρι που εδώ και χρόνια είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον των διαστημικών επιστημόνων καθώς κάτω από την παγωμένη επιφάνεια του κρυβόταν ένας τεράστιος ενιαίος ωκεανός. Καιρό τώρα, οι αστρονόμοι είχαν παρατηρήσει στην επιφάνεια της κάτι που εικαζόταν ότι ήταν μια μορφή ζωής, κάποια άλγη προσαρμοσμένα στο κλίμα του κρύου δορυφόρου που ζούσαν στα ρήγματα της παγωμένης κρούστας του. Το πλήρες εργαστήριο με το ρομποτικό προσωπικό του, θα προσεδαφίζονταν προσεχώς στην Ευρώπη και θα έδινε απαντήσεις σε ερωτήματα που προβλημάτιζαν την επιστημονική κοινότητα.<br /><br />Φεύγοντας από τη σχολή ένιωσε ανανεωμένος. Του δινόταν μια καλή ευκαιρία για εκδρομή κοντά στα μέρη του αλλά και άμεση ενημέρωση σχετικά με την αποστολή Αργοναύτης ΙΙ. Κοίταξε τον ουρανό. Ήταν καταγάλανος με εξαίρεση τη λεπτή άσπρη λωρίδα που άφησε πίσω του κάποιο αεροσκάφος. Με ανεβασμένη τη διάθεση του κατηφόρισε προς το σπίτι της Ελένης. Σήμερα θα επανόρθωνε για τη χθεσινή του συμπεριφορά.<br /><br />Την τελευταία βραδιά πριν την εκδρομή και ενώ γύριζαν από μια ταβέρνα, ο Γιώργος ήταν ακόμη κεφάτος.<br /><br />«Κυριακή βράδυ γυρνάτε;», ρώτησε η Ελένη.<br /><br />«Ναι… εκτός αν ανακαλύψουμε μικρά πράσινα ανθρωπάκια και κάτσω στο Αστεροσκοπείο να τα παίρνω μάτι», απάντησε κι έκλεισε πονηρά το μάτι του.<br />Η έκφραση του, ειδικά μετά από αρκετά ποτήρια κρασί, ήταν αρκετά αστεία ώστε να προκαλέσει το γέλιο του στενού του φίλου και συμφοιτητή Άλκη, που άρπαξε την ευκαιρία να ανοίξει συζήτηση.<br /><br />«Λες να μας βάλουν και τη μουσική από την ταινία ¨2001: Η οδύσσεια του διαστήματος¨ τη στιγμή που θα έρθουν τα πρώτα πλάνα; Λένε πως το σκάφος θα προσεδαφιστεί δίπλα σε μια από αυτές χρωματιστές γραμμές. Αυτή τη φορά δεν την ξαναπαθαίνουν όπως τότε στον Άρη που το σκάφος κατέβηκε σε μια έρημο στη μέση του πουθενά. Τζάμπα πήγε ολόκληρο ταξίδι!»<br /><br />«Εγώ για κάθε ενδεχόμενο θα πάρω μαζί μου και το cd με το Ζαρατούστρα. Εύχομαι αυτή τη φορά να βρούμε κάτι. Ίσως όχι ένα μαύρο μονόλιθο, αλλά πάντως κάτι περισσότερο από μερικά πετραδάκια.»<br /><br />Η παρέα διέσχιζε ένα σκοτεινό δρομάκι, όταν τρεις τύποι τους πλησίασαν. Ένας από αυτούς στάθηκε μπροστά στο Γιώργο αναγκάζοντας τον να σταματήσει. Ήταν κοντός, γύρω στο ένα εβδομήντα. Όμως παρά το μικρό του ύψος έμοιαζε γεροδεμένος και στέκοταν με θράσος μπροστά στον κατά δέκα πόντους ψηλότερο του Γιώργο.<br /><br />«Φιλαράκι, μήπως έχεις κάνα ευρώ να μου δώσεις;» ρώτησε ο άγνωστος. Το πονηρό του ύφος φανέρωνε ότι είχε σκοπό διαφορετικό από μια απλή επαιτεία.<br /><br />«Όχι» απάντησε μηχανικά, αν και από παλιότερη εμπειρία του ήξερε πως ίσως ήταν λανθασμένη μια τέτοια αντίδραση.<br /><br />«Όχι;» τον μιμήθηκε θυμωμένος. «Αν σου χώσω το μαχαίρι στο πόδι σου θα δούμε τι θα έχεις μετά.»<br /><br />Όλοι μαζί επιτάχυναν το βήμα τους και απομακρύνθηκαν, ενώ ο Γιώργος άρχισε να μιλά δήθεν αδιάφορα με την κοπέλα του. Ήξερε πως αν δεν έδινε σημασία σε τέτοιους τύπους, σύντομα θα έχαναν το ενδιαφέρον τους. Και πράγματι, έτσι έγινε αφού μετά από κάποιες σπρωξιές και βρισιές τους άφησαν για να βρούνε νέα υποψήφια θύματα.<br /><br />«Μου έχουν σπάσει τα νεύρα. Είναι η τρίτη φορά που μου συμβαίνει αυτό μέσα σε ένα μόνο μήνα. Να πάνε στο διάολο όλοι αυτοί οι λαθρομετανάστες. Παλιά μπορούσες να κάνεις βόλτες μόνος χωρίς κανένα φόβο ενώ τώρα…»<br /><br />«Έλα Γιώργο, δεν έγινε τίποτα», προσπάθησε να τον ηρεμήσει η Ελένη. Απλά κάποιοι νεαροί ναρκομανείς έψαχναν χρήματα για τη δόση τους. Δε νομίζω να ήταν αλλοδαποί. Ας μην τα φορτώνουμε όλα σε αυτούς τους κακόμοιρους. Εξάλλου, οι περισσότεροι ξένοι είναι οικογενειάρχες. Ήρθαν για μια καλύτερη ζωή, όπως πήγαν πολλοί Έλληνες στη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Μην είσαι ρατσιστής!»<br /><br />Έμεινε αμίλητος σε όλο το δρόμο μέχρι το διαμέρισμα του. Άργησε πάλι να κοιμηθεί. Ενώ χάιδευε το γυμνό της κορμί και μύριζε τα μαύρα σγουρά μαλλιά της αναρωτιόταν πόσους καβγάδες θα έκαναν όταν θα ήταν πια αντρόγυνο για κάτι τέτοια θέματα.<br />Φάση θα είχε και αυτό ακόμη μαζί της, σκέφτηκε και αποκοιμήθηκε.<br /><br /><br /><br />Η ξενάγηση στο SELT κράτησε αρκετή ώρα.<br /><br />«Λίγο ακόμη και θα με πάρει ο ύπνος. Δε βλέπω να προλαβαίνω να περάσω από το σπίτι μου. Ήρθα ως εδώ και δεν βρέθηκα μα τους γονείς μου… Άλκη με ακούς ή κοιμάσαι;»<br /><br />Ο Άλκης είχε ήδη κλείσει τα μάτια του.<br /><br />«Εμένα ξύπνα με άμα βρούμε το ιγκλού του ΕΤ στην Ευρώπη»<br /><br />«Έλα ρε, χαλάρωσε. Δεν είναι και τόσο βαρετά. Πριν μερικά χρόνια ούτε που φανταζόμασταν ότι θα είχαμε τέτοιες εγκαταστάσεις εδώ στην Ελλάδα. Και η αποστολή δεν είναι ενδιαφέρουσα; Πλάκα μας κάνεις; Όλοι ελπίζουν ότι θα βρούμε ζωή, έστω και σε μορφή βακτηρίων.»<br /><br />Ο Άλκης τον αγνοούσε επιδεικτικά κάνοντας πως ροχαλίζει.<br /><br />«Επίσης έχει και γκρουπ από άλλα πανεπιστήμια. Είδα αρκετές ωραίες κοπέλες.»<br /><br />Στο πρόσωπο του λιπόσαρκου συμφοιτητή του χαράχτηκε ένα φαρδύ χαμόγελο. Τα μάτια του άνοιξαν και το βλέμμα του περιπλανήθηκε στην αίθουσα διαλέξεων.<br /><br />«Είδες κάποιο καλό κομμάτι;» ρώτησε με νόημα.<br /><br />«Α, εσύ είσαι ο ελεύθερος της παρέας, έτσι δεν είναι; Έχει μεγάλη ποικιλία, άντε διάλεξε.»<br /><br />«Ναι, καλά. Εσύ το παίζεις παντρεμένος, τόσο καιρό που τα έχεις με την Ελένη. Θα πάμε μετά στο κυλικείο να δούμε τι παίζει. Εδώ δε βλέπω τίποτα με όλα τα φώτα της αίθουσας κλειστά.»<br /><br />Ο Γιώργος, παρά το σκοτάδι, είχε ήδη προσέξει μια κοπέλα. Καθόταν μια σειρά πιο μπροστά και δυο θέσεις δεξιά. Παρακολουθούσε με προσήλωση τον ομιλητή και τα βίντεο αλλά γύρισε προς το μέρος τους την ώρα που ο θόρυβος της συζήτησής τους ξεπέρασε τα όρια του ψιθύρου. Το φως από την οθόνη αντανακλούσε πάνω στα καστανόξανθα μαλλιά της και στο φίνο πρόσωπο της. Η ίδια αντανάκλαση πάνω στους φακούς των γυαλιών της του έκοβε τη θέα των ματιών της. Ανυπομονούσε να τη δει όρθια για να διακρίνει τις γραμμές του κορμιού της.<br /><br />Αργότερα στο κυλικείο διάλεξε ένα τραπέζι δίπλα της και προσπάθησε όσο πιο διακριτικά μπορούσε να κρυφακούσει τι συζητούσε με τη φίλη της. Στην κατάλληλη στιγμή μπήκε στη συζήτηση και προχώρησε γνωρίζοντας τις κοπέλες και συστήνοντας τους τον φίλο του.<br />Τον περίμενε μεγάλη έκπληξη όταν ανακάλυψε πως παρά το γεγονός ότι μεγάλωσε στην Ελλάδα, δεν ήταν Ελληνίδα. Το όνομα της ήταν Σβετλάνα Οστρόφσκι η μάλλον Οστρόφσκα, όπως τον διόρθωνε συνεχώς. Η μητέρα της ήταν Ουκρανή κι ο πατέρας της Πολωνός, μετανάστες και οι δυο τους στην Ελλάδα.<br /><br />Κι ενώ ο Άλκης περίμενε να δει τον φίλο του να αντιδράσει περίεργα προς την ξένη, τον έβλεπε να είναι εντυπωσιασμένος από το πώς μια κοπέλα φτωχής οικογένειας έφτασε να γίνει μια λαμπρή επιστήμονας. Σύντομα ξεπέρασε την αρχική του έκπληξη και του έγνεψε με το γνώριμο πονηρό του ύφος πως κατάλαβε ότι της την έπεφτε.<br /><br />«Μονό λόγια είσαι βλέπω. Όλο λες πως έχεις σχέση, πως δε γουστάρεις τους ξένους, πως δε σου κάνουν εντύπωση τα γαλανά μάτια αλλά χώνεσαι δυναμικά στην αλλοδαπή γκομενίτσα, ε;», τον πείραξε μόλις βρέθηκαν οι δυο τους στο δωμάτιο.<br /><br />«Απλά είμαι κοινωνικός και έπιασα συζήτηση. Με είδες να κάνω κάτι τρομερό και μου τα χώνεις κανονικά; Εξάλλου εσύ με κατηγορείς για ρατσιστή. Εγώ φέρομαι ως σωστός γόνος της χώρας του Ξένιου Δια», απάντησε ο Γιώργος με στόμφο λίγο πριν χτυπήσει το τηλέφωνο.<br /><br />Ήταν ο καθηγητής τους. Τους είπε να πάνε επειγόντως στην κεντρική αίθουσα. Το όχημα με το εργαστήριο είχε προσεδαφιστεί ήδη στην Ευρώπη και είχε αφήσει κάποια ρομπότ να κάνουν έλεγχο για τη σύσταση της ατμοσφαίρας και της παγωμένης επιφάνειας. Τώρα κατευθυνόταν προς το ρήγμα που ήταν και ο κύριος στόχος της επιχείρησης.<br /><br />Λίγη ώρα μετά, η κεντρική αίθουσα ήταν γεμάτη με έκπληκτους επιστήμονες. Άλλοι είχαν μείνει απλώς άναυδοι κι άλλοι παραληρούσαν περιμένοντας νέα στοιχεία. Η κάμερα ενός ρομπότ τους έστελνε εικόνες από έναν μάλλον φυτικό οργανισμό που ζούσε στις σχισμές του πάγου και συντελούσε στη διαφοροποίηση του χρώματος της επιφάνειας του πλανήτη.<br /><br />Περαιτέρω αναλύσεις θα καθυστερούσαν κάπως. Οι εικόνες δεν έφταναν απευθείας αλλά, εξαιτίας της τεράστιας απόστασης μεταξύ Γης και Ευρώπης, το ταξίδι τους κρατούσε πολλά λεπτά. Όπως ήταν λογικό, την αντίστοιχη καθυστέρηση είχαν και τα σήματα προς τα ρομπότ. Αν και αυτά είχαν την ευχέρεια να εκτελέσουν αυτόνομες εργασίες, και κατά συνέπεια η δουλειά να γίνει πολύ πιο γρήγορα, η ανθρώπινη υπερηφάνεια και ο πόθος για αναγνώριση που διακατείχε πολλούς από τους αρμόδιους, τους ωθούσε να αναλάβουν πρωτοβουλίες.<br /><br />Δεν πέρασε πολλή ώρα μέχρι να πολλαπλασιαστούν οι δημοσιογράφοι στο SELT. Τους κράτησαν έξω από την αίθουσα αλλά και πάλι η βοή και η αναταραχή δυσχέραινε τους εκστασιασμένους αστρονόμους, βιολόγους, μηχανικούς και κάθε λογής αργαζομένους στο κτίριο. Η κατάσταση δεν εξομαλύνθηκε ούτε από τα στοιχεία ούτε από τις συνεντεύξεις που δοθήκαν. Ήδη είχαν αρχίσει να πλάθονται ακόμη και θεωρίες συνωμοσίας που υπαινισσόταν πως έγινε επαφή με εξωγήινο πολιτισμό αλλά το μόνο που έδειχναν οι εκπομπές και τα ρεπορτάζ ήταν μοντάζ με σκηνές από ταινίες φαντασίας και ντοκιμαντέρ για τα βρύα και τις λειχήνες.<br /><br />Μέσα στη γενική αναταραχή και τις εργασίες που ανέθετε αυταρχικά ο καθηγητής η μέρα κύλησε χωρίς ο Γιώργος να βρεθεί με τη νεαρή συνάδερφο του. Σε μια από τις φευγαλέες συναντήσεις τους όμως στους διαδρόμους κατάφερε να κλείσει ένα ραντεβού για το βράδυ.<br /><br />Όταν έφτασε έξω από την πόρτα της τον κυρίευσε αμηχανία. Όχι επειδή, λόγω του φόρτου εργασίας, είχε παραμελήσει τον εαυτό του αλλά γιατί αισθανόταν ενοχές. Είχε κρύψει το γεγονός ακόμη κι από τον Άλκη, αν και ήταν βέβαιος πως κάτι είχε αντιληφθεί. Ξεφύσησε και σκέφτηκε πως ένα ποτό με μια συνάδερφο δεν είναι και αμαρτία. Ίσως μάλιστα να μην κινούσε το ενδιαφέρον της κοπέλας και τελικά αυτό που πίστευε πως ήταν ένα ρομαντικό ραντεβού να μην ήταν κάτι παραπάνω από ένα φιλικό δείπνο.<br /><br />Ας είναι, μονολόγησε.<br /><br />Η θέα που αντίκρισε πίσω από την ανοικτή πλέον πόρτα τον έκανε να αναθεωρήσει. Αν η κομψή συνάδερφος που γνώρισε στο SELT του κέντρισε απλά το ενδιαφέρον, η γυναίκα που έστεκε τώρα μπροστά του, τον είχε τρυπήσει ως τα βάθη της καρδιάς του.<br /><br />Δεν ήταν μόνο το ντύσιμο, το βάψιμο, το χτένισμα ούτε καν η έλλειψη των γυαλιών που πλέον δεν έκρυβαν τα μεγάλα γαλαζοπράσινα μάτια της. Ήταν μια ανεξήγητη μαγεία που εξέπεμπε και τον τύλιγε με την αύρα της.<br /><br />Μερικές ώρες μετά, τον τύλιγε η ίδια στο κρεβάτι, όπου βρισκόταν και οι δυο γυμνοί. Ήταν ο τέλειος επίλογος μια υπέροχης βραδιάς. Όσο κι αν ήταν λυπημένος που έπρεπε πια να χωρίσει την Ελένη, ήξερε πως με αυτήν την κοπέλα θα ήταν ευτυχισμένος.<br /><br />Είχε έρθει το φθινόπωρο όταν βρέθηκε ξανά στο SELT, για να δουλέψει ως επιστημονικός συνεργάτης αυτή τη φορά. Τα γεγονότα της περασμένης άνοιξης του φαινόταν πολύ μακρινά. Η γνωριμία του με τη Σβελτανα, ο χωρισμός του με την Ελένη, η ανακάλυψη ζωής στην Ευρώπη. Η σχέση του με τη συνάδερφο του πήγαινε περίφημα αλλά ο αρραβώνας αναβαλλόταν συνέχεια, καθώς οι γονείς του αντιδρούσαν στο ενδεχόμενο γάμου του μοναχογιού τους μα μια ξένη μετανάστρια, παρά το γεγονός ότι και οι ίδιοι την έβρισκαν εξαιρετική κατά τα άλλα.<br /><br />Κοίταζε τις σταγόνες της βροχής να κυλούν στο θολό τζάμι, αφηρημένος. Ένας ήχος από τον υπολογιστή του τον επανάφερε στον πραγματικό κόσμο. Περίμενε να εμφανιστούν στην οθόνη τα αποτελέσματα του κινητού εργαστηρίου εδάφους από την Ευρώπη.<br /><br />Τον τελευταίο καιρό οι φωτογραφίες του διαστημοπλοίου σε τροχιά μπορούσαν να χαρακτηριστούν από αξιοπερίεργες ως ανησυχητικές. Οι περιοχές με τους φυτικούς οργανισμούς άλλαζαν χρώμα. Ανάλογες ήταν οι αλλαγές σε φασματικές περιοχές πέραν της ορατής ακτινοβολίας ενώ και η ατμόσφαιρα, ειδικά στις περιοχές αυτές, παρουσίαζε μεταβολή στη σύσταση της. Οι βιολόγοι που μελετούσαν το θέμα έκαναν διάφορες υποθέσεις που σχετίζονταν με τον κύκλο ζωής της εξωγήινης χλωρίδας όμως δεν μπορούσαν να είναι σίγουροι εφόσον δεν είχαν εμπειρία από εξωγήινη βιολογία, πόσο μάλλον γεωπονία.<br /><br />Μόλις πρόσφατα, οι αλλαγές εμφανιζόταν πολύ πιο έντονες. Πλέον η μεταβολή είχε προχωρήσει. Αλλού τα άλγη άλλαζαν απλά χρώμα κι αλλού εξαφανιζόταν εντελώς. Αυτή η τροπή των γεγονότων επέβαλλε την επαναδραστηριοποίηση του εργαστηρίου εδάφους ώστε να γίνουν πάλι επιτόπιες έρευνες.<br /><br />Όλοι στο SELT είχαν την ίδια αγωνία με αυτή που τους είχε καταλάβει λίγους μήνες πριν. Ορισμένοι έτρεμαν μπροστά στο ενδεχόμενο να είχαν μεταφερθεί μικρόβια από τη Γη, αν και οι υπεύθυνοι της αποστολής δήλωναν ότι κάτι τέτοιο αποκλειόταν από τις διαδικασίες που είχαν ακολουθηθεί.<br /><br />Προς δυσάρεστη έκπληξη όλων, οι φόβοι αυτοί επαληθεύτηκαν. Άγνωστο πως, κάποια μικρόβια κατάφεραν να κάνουν το ταξίδι από τη Γη στην Ευρώπη σαν λαθρεπιβάτες του Αργοναύτη ΙΙ και τώρα κατέστρεφαν συστηματικά τη ζωή που βρήκαν στο τέλος της διαδρομής.<br /><br />Η δημοσιότητα των επιστημόνων ήταν εντελώς διαφορετική αυτή τη φορά. Αντί να καμαρώνουν χαμογελαστοί στο γραφείο τους καθώς τους έπαιρναν συνεντεύξεις, τώρα προσπαθούσαν να αποφύγουν τους δημοσιογράφους. Κάθε φορά που κάποιος τολμούσε να εμφανιστεί σε τηλεοπτική εκπομπή, τόσο οι υπόλοιποι καλεσμένοι όσο και οι ίδιοι οι παρουσιαστές τον κατακεραύνωναν με ευθύνες και τον κατηγορούσαν σαν να ήταν αυτός ο αμαρτωλός ηθικός αυτουργός της καταστροφικής αποστολής.<br /><br />Το κλίμα στο SELT ήταν βαρύ, κυρίως λόγω των ευθυνών και των τύψεων του διευθυντή. Ο κύριος Σειρόπουλος συμμετείχε ενεργά με άλλους Ευρωπαίους συναδέρφους του στην επιχείρηση Αργοναύτης ΙΙ σε όλο το διάστημα του σχεδιασμού και της εκτέλεσης της και κατά συνέπεια ήταν ο στόχος όλων των φιλοδοξών δημοσιογράφων στην Ελλάδα.<br /><br />«Κρίμα, έχει καταντήσει ένα φάντασμα. Από τη μια οι ευθύνες που νιώθει να τον βαραίνουν κι από την άλλη οι ατελείωτες ώρες εργασίας για να εξιλεωθεί. Όταν πάω για δουλειά αυτός έχει ήδη κατεβάσει δυο καφέδες. Προχτές πέρασα το βράδυ να πάρω ένα CD με κάποια δεδομένα που χρειαζόμουν και ήταν ακόμη εκεί. Στο λέω πατέρα, δε θα του βγει σε καλό αυτή η υπόθεση. Είναι και μεγάλος άνθρωπος.»<br /><br />«Ε, δεν το ξέρεις ρε Γιώργο; Όλα τα βάσανα πέφτουν στους ώμους των αγαθών και στο τέλος αυτοί είναι οι πρώτοι που καταρρέουν. Τι να πεις… Ήταν να μη βάλει η Ελλάδα το χεράκι της σε ένα τόσο σημαντικό εγχείρημα. Μια φορά είπαμε κι εμείς να συμμετάσχουμε στην εξερεύνηση του διαστήματος και το κάναμε σαν τα μούτρα μας.»<br /><br />«Τα γήινα μικρόβια δεν είχαν θέση εκεί, για αυτό και έκαναν τόση ζημιά. Όπως και οι λαθρομετανάστες στη χώρα μας», διέκοψε τη συζήτηση η μητέρα του Γιώργου καθώς σερβίριζε τα πιάτα με το μουσακά σε πατέρα και γιο.<br /><br />Για μια στιγμή επικράτησε σιωπή καθώς ο Γιώργος σκάλιζε με το πιρούνι του το φαγητό που άχνιζε ακόμη.<br /><br />«Καλά βρε μάνα, συγκρίνεις τους φτωχούς μετανάστες με… μικρόβια;» ακούστηκε η οργισμένη απάντηση.<br /><br />«Και στο κάτω κάτω η Σβετλάνα δεν είναι λαθρομετανάστρια. Το ξέρεις ότι εδώ γεννήθηκε και μεγάλωσε»<br /><br />Το βράδυ άλλαζε συνεχώς πλευρό στο κρεβάτι του. Νευριασμένος και νηστικός όπως ήταν, δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Η στάση της μητέρας του απόψε τον έκανε να αφήσει τη μερίδα του ανέγγιχτη και τώρα το στομάχι του διαμαρτυρόταν.<br /><br />Ήταν ακόμη ξύπνιος όταν άκουσε το κινητό του να χτυπάει. Παραξενευμένος, κοίταξε την ώρα. Ήταν περασμένες τρεις. Το μυαλό του πήγε στη Σβετλάνα που είχε πάει στους γονείς της για λίγες μέρες. Το νούμερο που αντίκρισε όμως ήταν από το SELT.<br /><br />«Ναι;», είπε με βαριά φωνή καθώς σηκωνόταν από το κρεβάτι.<br /><br />«Συγγνώμη αν σας ξύπνησα νεαρέ μου. Έπαιρνα στα κινητά ώστε να αποφύγω αυτό το ενδεχόμενο», απολογήθηκε ο κύριος Σειρόπουλος από την άλλη άκρη της γραμμής.<br /><br />«Ε, δεν πειράζει. Σας ακούω. Τι συνέβη;»<br /><br />«Κάτι πολύ σημαντικό, κάτι υπέροχο. Ελάτε όσο πιο γρήγορα μπορείτε»<br /><br />Μισή ώρα αργότερα τα αθλητικά παπούτσια του Γιώργου έκαναν τον χαρακτηριστικό ενοχλητικό ήχο στο πάτωμα του SELT. Στην κεντρική αίθουσα υπήρχαν άλλα τρία άτομα που έμοιαζαν να έχουν σηκωθεί άρον άρον από τα κρεβάτια τους. Ο ίδιος ο Σειρόπουλος δεν ήταν σε καλύτερη κατάσταση από τους συνεργάτες του.<br /><br />«Εμπρός λοιπόν, μη χασομεράτε. Δουλεύουμε, δουλεύουμε» του είπε και μια λάμψη χαράς φάνηκε στα κουρασμένα μάτια του ηλικιωμένου αστρονόμου.<br /><br />Υπάκουσε στον προϊστάμενο του και είδε κάποια από τα αποτελέσματα των ερευνών. Κάτι είχε αλλάξει αλλά το μυαλό του αδυνατούσε να λειτουργήσει καλά εκείνη την ώρα. Σε λίγο σύνελθε και κατάλαβε τι είχε συμβεί.<br /><br />Στα νεκρά υπολείμματα των φυτών είχαν εμφανιστεί ζωντανοί οργανισμοί, ένα είδος μεταξύ σκουληκιού και ζωοπλαγκτού που έκανε την πρώτη του δειλή εμφάνιση στον παγωμένο δορυφόρο. Παράλληλα, η υποχώρηση των φυτών είχε σταματήσει και όλα έδειχναν πως άρχιζαν αργά αλλά σταθερά να εξαπλώνονται ξανά.<br /><br />Το πρωί εκείνης της μέρας ήρθε η κάθαρση για το επιστημονικό προσωπικό του SELT και όχι μόνο. Δεν είχε ξεκαθαριστεί ακόμη αν η ανθρωπότητα είχε γίνει μάρτυρας ενός συνηθισμένου σημείου καμπής του κύκλου ζωής της Ευρώπης η αν κάποια γήινα μικρόβια ήταν η αιτία για αυτό το φαινόμενο. Όμως ακόμη κι αν οι αρχικές ενδείξεις για μικρόβια ήταν σωστές, αυτά ήταν η αιτία για εμφάνιση νέας ζωής στο φεγγάρι αυτό και όχι η θανατική καταδίκη της προϋπάρχουσας ζωής.<br /><br />Γυρνώντας σπίτι του, ο Γιώργος έριξε μια ματιά στις εφημερίδες στο περίπτερο κάτω από το σπίτι του. Το βλέμμα του καρφώθηκε στο άρθρο της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής εφημερίδας, της European Herald.<br /><br />«ΕΞΙΛΕΩΣΗ! Ο Αργοναύτης ΙΙ είχε σταλθεί να βρει μορφές ζωής και απρόσμενα δημιούργησε ο ίδιος νέες. Η πρώτη εμφάνιση πανίδας σε αυτή την κρύα γειτονιά του Ηλιακού συστήματος.»<br /><br />Πήρε την εφημερίδα και ξεκίνησε για το σπίτι των γονιών του. Ευτυχώς, η εφημερίδα τυπωνόταν στη γλώσσα κάθε χώρας όπου κυκλοφορούσε. Έτσι θα μπορούσαν να τη διαβάσουν και οι γονείς του.<br /><br />****<br /><br />Ήταν καλοκαίρι πια.<br /><br />Οι αναμνήσεις από τα περιστατικά του φθινοπώρου φάνταζαν τόσο μακρινές όσο και η πατρίδα του. Όπως χάζευε την αντανάκλαση του Ηλίου στην πισίνα του ξενοδοχείου άκουσε γνώριμα βήματα πίσω του.<br /><br />«Με ποιον μιλούσες:» ρώτησε.<br /><br />«Η μητέρα σου ήταν πάλι. Πήρε να δει πως πάει ο μήνας του μέλιτος.»<br /><br />«Φαίνεται πως έχετε γίνει κολλητές εσείς οι δυο τώρα τελευταία»<br /><br />«Ναι. Έτσι φαίνεται.»<br /><br />Την αγκάλιασε και τη φίλησε κάνοντας την μούσκεμα βρεγμένος όπως ήταν. Αν ένας ξένος εξωπλανητικός μικροοργανισμός κατάφερε να αποδειχθεί ευεργετικός για την Ευρώπη, πρέπει να ήταν πολύ τυχερός που η δική του επισκέπτρια από το εξωτερικό ήταν μια τόσο όμορφη και γλυκιά κοπέλα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113100808246536993?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1130937521342684582005-11-02T15:10:00.000+02:002005-11-02T15:27:52.496+02:00Πολλοι συγγραφεις-πετυχημενοι-εχουν ενα ειδος γραφης,μια θεματολογια,ανηκουν σε ενα genre βρε αδερφε και ειναι πιστοι σε αυτο.Δεν παρεκλινουν.Αντιθετα γραφουν πανω κατω τα ιδια πραγματα που τους εκαναν-ισως-πετυχημενους.Εσεις το κανετε αυτο;<br />Δειτε τι λεει σχετικα ο Μουρκοκ:<br />I DO write for the love of it, but I make the books increasingly ambitious because I don't want them to become boring. I work on the assumption if I'm bored then the reader will be too. This is a slightly erroneous assumption, as it happens, but I go on making it nonetheless. Many readers ask me for books like the simpler earlier Elric books, for instance, and find the later ones less enjoyable. My answer to that is that I CAN'T simply go on imitating myself the way some authors seem to be able to. I need to set myself harder tasks. Occasionally, as in a graphic novel or a short story, I'll let myself have a bit of fun (as with the new Elric comic) but that's because the form itself is not that of the novel. I'm rather puritanical about trying to give readers value for money. It would be very easy to crank out dozens of S&S tales all following the same lines of the first but I can't do it. That's also why I have done no new Corum books, in spite of many readers demanding them. I just don't have any new Corum stories in me and it would be dishonest, in my view, to do some just for the money. One day, maybe, I'll have an idea which will suit Corum, but until then I've drawn a line under his stories. I am fairly contemtuous of writers who just go on turning out the same story year after year for the 'market'<br />Αλλα και μια αποψη ενος τριτου για τον ιδιο τον Μουρκοκ:<br />When I look at Mike's output (who's pretty much the only fantasy author I read apart from T*lk*in) I see such diverse works as 'The Shores of Death' (SF), 'Stormbringer' (Fantasy), 'The Chinese Agent' (comedy), the Cornelius novels (political satire?), 'Gloriana' (romance), 'The War Lord of the Air' (steampunk?), 'The Dancers at the End of Time' (fin de siecle), the Pyat novels (historical), 'Mother London' (social)... The list of different 'genres' that Mike uses varies quite considerably. Which is what I expect from a 'proper author'. If I don't 'get' Mike's latest novel it doesn't matter because there'll be something different out next year that might be more to my tastes.<br />Λοιπον,τι προτιματε;Και τι εχετε να πειτε για τους συγγραφεις που μπαινουν σε ενα λουκι η για αυτους που προσπαθουν να κανουν και κατι αλλο;Εμενα πολλοι μου θυμιζουν ατομα απο το χωρο της μουσικης και της τηλεορασης που κανουν τα ιδια πραγματα αλλαζοντας τα λιγο και λανσαροντας τα ως καινουργια.<br />Προσφατο παραδειγμα αυτο των Ρεππα-Παπαθανασιου που αντεγραψαν ΔΙΚΟ τους επεισοδιο στο Safe Sex(ενα απο τις Τρεις Χαριτες).<br />Εγω προσπαθω στα λιγα διηγηματα που γραφω να εχω διαφορετικα θεματα και στυλ.<br />Διαολε,μολις τελειωσα το "Αρκτικος κυκλος" και ειδα τον Μπραουν να επαναλαμβανεται ξανα και ξανα!Και ειναι ισως ο πιο εμπορικος συγγραφεας μετα τη Ροουλινγκ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113093752134268458?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1130671773069781432005-10-30T13:26:00.000+02:002006-01-03T10:41:43.530+02:00<ul><li>Star Wars<br />1: 19-5-1999<br />2: 16-5-2002<br />3: 19-5-2005<br />4: 25-5-1977<br />5: 21-5-1980<br />6: 25-5-1983<br /><br />Matrix 1: 19-9-2000<br />Alien 25-5-1979<br />Aliens(2) 18-7-1986<br />2001-A space odyssey 2-4-1968<br />Blade runner 25-6-1982<br />Back to the future 3-7-1985<br />The day the earth stood still 18-9-1951<br />12 monkeys 27-12-1995<br />Terminator 26-10-1984<br />Planet of the apes 8-2-1968<br />ET: The extraterrestrial 26-5-1982<br />Minority report 17-6-2002<br />Close encounters of the 3rd kind 15-11-1977<br />Solyaris 20-3-1972<br />Lord of the rings<br />1: 10-12-2001<br />2: 5-12-2002<br />3: 1-12-2003<br />Wizard of Oz 12-8-1939<br />Jurassic Park 11-6-1993<br />Metropolis 10-1-1927<br />Dune 14-12-1984<br /><a href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;dekey=Harry+Potter+and+the+Philosopher%27s+Stone&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">Harry Potter and the Philosopher's Stone</a> 16-11-2001<br /> <a href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;dekey=Harry+Potter+and+the+Chamber+of+Secrets&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">Harry Potter and the Chamber of Secrets</a> 15-11-2002</li><li><a href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;dekey=Harry+Potter+and+the+Prisoner+of+Azkaban&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">Harry Potter and the Prisoner of Azkaban</a> 31-5-2004<br />Total Recall 1-6-1990<br />Excalibur 10-4-1981<br />Truman show 5-6-1998<br />Mad Max 12-4-1979<br />Gattaga 7-9-1997<br />Deep impact 7-5-1998<br />Dark city 27-2-1998<br />The fly 15-8-1986<br />Barbarela 10-10-1969<br />Le voyage dans la lune 1-9-1902<br />Independence day 2-7-1996<br />Men in black 1-7-1997<br />Armagedon 1-7-1998<br />War of the worlds 13-7-2005<br />I, robot 15-7-2004<br />The fifth element 7-5-1997</li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113067177306978143?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1130671414168842952005-10-30T13:18:00.000+02:002006-02-12T23:45:53.783+02:00<p>Αποφασισα να ποσταρω και πραγματα που εχω στο σφφ.Θα στειλω και διηγηματα αλλα προς το παρον παρτε το παρακατω αρχειο.Αν θελετε να προσθεσω καποιον/α απλα πειτε το.Πιστευω οτι περα απο το σφφ,οπου το πρωτοεκανα δεν υπαρχει κατι αντιστοιχο.Βεβαια ισως ειναι και αχρηστο αλλα δε βαριεσαι...(εχει πιο πολλα ονοματα απο αυτο στο σφφ)</p><p><br />http://www.fantasticfiction.co.uk/m/michael-moorcock/ 18-12-1939<br />Frank Herbert 8-10-1920 ,11-2-1986<br />Isaac Asimov 2-1-1920 , 6-4-1992<br />Arthur C.Clarke 16-12-1917<br />Ursula Le Guin 21-10-1929<br />http://www.fantasticfiction.co.uk/h/robert-heinlein/ 7-7-1907 , 8-5-1988<br />Phillip K.Dick 16-12-1928 , 2-3-1982<br />http://www.fantasticfiction.co.uk/m/george-r-r-martin/ 20-9-1948<br />Steven Erikson 7-10-59<br />Robert Jordan 17-10-1948<br />Fritz Leiber 24-12-1910 , 5-9-1992<br />China Mieville 6-9-1972<br />http://www.fantasticfiction.co.uk/w/gene-wolfe/ 7-5-1931<br />Jack Vance 28-8-1916<br />Kim Stanley Robinson 23-3-1952<br />Guy Gavriel Kay 7-11-1954<br />George Lucas 14-5-1944<br />H.P. Lovecraft 20-9-1890 , 15-3-1937<br />John R.R. Tolkien 3-1-1892 , 2-9-1973<br />Roger Zelazny 13-5-1937 , 14-6-1995<br />Terry Prachett 28-4-1948<br />Norman Spinrad 15-9-1940<br />Terry Brooks 8-1-1944<br />Joan Rowling 31-7-1965<br />Robert Howard 22-1-1906 , 11-6-1936<br />Dan Simmons 4-4-1948<br />Larry Niven 30-4-1938<br />William Gibson 17-3-1948<br />Patricia McKillip 29-2-1948<br />Lord Dunsany 24-7-1878 , 25-10-1957<br />Robert Silveberg 15-1-1935<br />H.T. Wells 21-9-1866 , 13-9-1946<br />Samuel Delaney 1-4-1942<br />Frederik Pohl 26-11-1919<br />Alfred Bester 18-12-1913 , 30-9-1987<br />Joe Haldeman 9-6-1943<br />Clark Aston Smith 13-1-1893 , 14-8-1961<br />E.R. Eddison 24-11-1882 , 18-9-1945<br />K.C. Lewis 29-11-1898 , 22-11-1963<br />Neil Gaiman 10-11-1960<br />Clive Barker 5-10-1952<br />Hugo Gernsback 16-8-1884 , 19-8-1967<br />Ray Bradbury 22-8-1920<br />Stephen King 21-9-1942<br />Margaret Weis 16-3-1948<br />Douglas Adams 11-3-1952 , 11-5-2001<br />Orson Scot Card 24-8-1951<br />Aldous Huxley 26-7-1894 , 22-11-1963<br />David Gemmel 1-8-1948<br />Mary Shelley 30-8-1797 , 1-2-1851<br />Frank Baum 15-5-1856 , 15-5-1919<br />Anne McKafrey 1-4-1926<br />Stiven Spielberg 18-12-1946<br />Sprague de Camp 27-11-1907 , 6-11-2000<br />Michael Straszynski 17-7-1954<br />Jules Verne 8-2-1828 , 24-3-1905<br />Bryan Aldiss 18-8-1925<br />Connie Willis 31-7-1945<br />Kurt Vonnegut 11-11-1922<br />Harlan Ellison 27-5-1934<br />Stanislaw Lem 12-9-1921<br />Mike Resnick 5-3-1942<br />Vernon Vinge 10-2-1944<br />R.A. Salvatore 20-1-1959<br />Raymond Feist 1-1-1945<br />Greg Keyes 11 -4- <a title="1963" href="http://en.wikipedia.org/wiki/1963">1963</a><br />Tad Williams 14-3-1957<br />Ernest Gary Gygax <a href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;amp;dekey=July+27&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">27</a>-7-<a href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;amp;dekey=1938&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1938</a><br />Poul Anderson <a href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;amp;dekey=November+25&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">25</a>-11- <a href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;amp;dekey=1926&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1926</a> , <a href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;amp;dekey=July+31&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">31</a>-7- <a href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;amp;dekey=2001&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">2001</a><br />Lois McMaster Bujold 2-11-1949<br />Michael Swanwick <a href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;amp;dekey=November+18&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">18</a>-11-<a href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;amp;dekey=1950&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1950</a><br />Robert J. Sawyer 29-4-<a href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;amp;dekey=1960&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1960</a> </p><p>Harry Clement Stubbs (<a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=May+30&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">May 30</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1922&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1922</a> - <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=October+29&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">October 29</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=2003&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">2003</a> )</p><p>Olaf Stapledon, (May 10, 1886-September 6, 1950). </p><p>Michael John Harrison (born <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=July+26&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">July 26</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1945&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1945</a> )</p><p>Gregory Benford (born <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=January+30&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">January 30</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1941&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1941</a> )</p><p>John Kilian Houston Brunner (<a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;dekey=September+24&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">September 24</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1934&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1934</a> – <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;dekey=August+26&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">August 26</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1995&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1995</a>) </p><p>Walter Michael Miller, Jr. (<a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=January+23&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">January 23</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1923&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1923</a> - <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=January+11&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">January 11</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1996&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1996</a>) </p><p>James Benjamin Blish (<a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;dekey=East+Orange%2C+New+Jersey&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">East Orange</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;dekey=New+Jersey&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">New Jersey</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=May+23&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">May 23</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1921&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1921</a> - <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;dekey=Henley-on-Thames&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">Henley-on-Thames</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=July+29&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">July 29</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1975&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1975</a>) </p><p>Jonathan Samuel Carroll (<a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=January+26&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">January 26</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1949&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1949</a> - ) </p><p>John Wood Campbell, Jr. (<a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=June+8&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">June 8</a>,<a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1910&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1910</a> – <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=July+11&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">July 11</a>,<a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1971&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1971</a>) </p><p>John Wyndham (<a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=July+10&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">July 10</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1903&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1903</a> – <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=March+11&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">March 11</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1969&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1969</a> )</p><p>Theodore Sturgeon (<a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=February+26&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">February 26</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1918&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1918</a> – <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=May+8&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">May 8</a>, <a class="ilnk" onclick="addLinkTextToHref(this);" href="http://www.answers.com/main/ntquery?method=4&dsid=2222&amp;amp;dekey=1985&gwp=8&amp;curtab=2222_1" target="_top">1985</a>) </p><p>Edgar Alan Poe 19 January 1809 , 7 October 1849 </p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113067141416884295?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1130333332251790492005-10-26T15:13:00.000+02:002005-10-26T15:28:52.410+02:00Σημερα γιορταζει ο πατερας αλλα θα παμε καμια βολτα-δε δεχομαστε επισκεψεις λογω πενθους.Μετα ισως παω σε μια Δημητρα που εχω να τη δω...1;,2; χρονια!Αντε,να γνωρισω και λιγο κοσμο γιατι επεσε πολυ βαρεμαρα.<br />Αληθεια,οι γιορτες σας αρεσουν;Ειναι λιγο βαρετες αφου σε παιρνουν τηλεφωνο ολοι οι ασχετοι να ευχηθουν,μετα ερχονται ολοι οι φιλοι κι οι συγγενεις επισκεψη και στο τελος η οικοδεσποινα εχει απειρη λαντζα!Και οι επισκεπτες απο την αλλη πρεπει να παρουν ενα σωρο δωρα αν το ονομα ειναι κοινο.Βεβαια ειναι θαυμασια ευκαιρια να βρεθεις με ατομα που εχεις χαθει(καλη ωρα μου...)!<br />Σημερα ειδα και μια πρωην φιλη(κολλητη της πρωην και η κοπελα που μας συστησε).Με ξεκοψε κι αυτη οπως κι ολη η παρεα βεβαια ετσι κι εγω δεν τη χαιρετησα.Πρωτη φορα που εκανα κατι τετοιο.Χμ..περιεργο συναισθημα.<br />Αντε,καποια απο τις προσεχεις μερες ελπιζω να στειλω και κατι διαφορετικο να μην πρηζω τους επισκεπτες του μπλογκ με τα προσωπικα μου.Μπορει να στειλω καποιο κομματι απο το "Κοσμικα Ποταμια" που βρηκα τωρα τελευταια σε ενα συρταρι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113033333225179049?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1130159015355385532005-10-24T14:50:00.000+02:002005-10-24T15:03:35.356+02:00Το συμπαν συνωμοτει για να το πετυχει... Η μηπως οχι;<br />Αυτες τις μερες προσπαθω να τακτοποιησω καποια πραγματα στα επαγγελματικα μου αλλα τρωω πολλες σφαλιαρες. ΟΚ, για την περιπτωση που εστειλα βιογραφικο και εγινε ενα μπερδεμα(ειναι μπερδεμα,αφηστε το). Αλλα να μου δινουν καποια τηλεφωνα για να βαλω κατι αγγελιες που θελω και ειτε να μην ισχυουν αυτα που μου ειπαν(μεχρι και σε τοπικη εφημεριδα αλλης πολης με εβαλαν και πηρα!Ασε που η εφημεριδα που εχει τσαμπα αγγελιες μου ζητησε να τη χρυσοπληρωσω) ειτε να μην υπαρχει καν τετοιο τηλεφωνο, παει πολυ!<br />Μηπως το συμπαν μου λεει να συνεχισω το "χαμερπειν"; Η μηπως μου λεει να στρωθω να διαβασω για να παρω το ρημαδοπτυχιο; Αλλα και παλι, γιατι δεν μου εβαλαν ακομη το βαθμο στο εργαστηριο πυρηνικης που ειχα περασει πριν 3 χρονια;<br />Μαλλον θα πρεπει να αρχισω να βλεπω τον κοσμο μεσα απο ρουμπινενια ματια οπως εγραψε κι ο Βαρδος στο αριστουργημα του "Παραφροσυνες".<br />Τελειωσε.<br />Αυριο βαζω ρουμπινί φακους επαφης...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113015901535538553?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1130009032319480102005-10-22T21:21:00.000+02:002005-10-22T21:23:52.320+02:00Ενα,δυο...<br />Ενα...Ενα,δυο...<br />Δουλευει αυτο το πραγμα η τσαμπα ειμαι στο νετ τοση ωρα;<br />Αν ολα πανε καλα θα στειλω ενα κανονικο ποστ...<br />Αν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113000903231948010?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-18171657.post-1130008445548032092005-10-22T21:09:00.000+02:002005-10-22T21:14:05.553+02:00Τεστ,τεστ...<br />Ενα-δυο,ενα...<br />Απλα τεσταρω αν λειτουργει.Ειμαι λιγο χαζος οσο αφορα τον υπολογιστη θα ελεγα.Αλλα αφου ολοι κανουν ενα μπλογκ ειπα να κανω και εγω.Να ειμαι τρεντυ βρε αδερφε.<br />Αν ολα πανε καλα θα ξαναποσταρω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18171657-113000844554803209?l=heiron.blogspot.com' alt='' /></div>Heironhttp://www.blogger.com/profile/00141209876853083705noreply@blogger.com0